Een laatste gesprek met fotograaf Rinus van Denderen: ‘Wees zuinig op de mensen om je heen’

AMERSFOORT In de nacht van zaterdag op zondag is Rinus van Denderen op 75-jarige leeftijd overleden. Rinus was majoor bij Defensie en werkte daarnaast veertig jaar als fotograaf voor De Stad Amersfoort. Een dag voor zijn overlijden sprak hij nog uitgebreid over zijn leven. Met definitief afscheid nemen was hij niet bezig. ,,Kom je maandag nog even langs, dan praten we verder.’’

door Peter Pos

Wanneer het gesprek met Rinus over fotografie gaat is het eerste wat hij vanaf zijn ziekbed zegt: „Ik ben vrijdag nog bezig geweest om een foto-opdracht te regelen. Zelf kon ik hem niet meer maken, maar die foto moest er wel komen.”          

Het typeert hoe Rinus in het leven stond. Zijn werk als fotograaf begon met een toevallige foto van een egeltje dat niet uit het water kon komen. „Daar heb ik een foto van gemaakt. Die werd gezien en Jur van Ginkel, destijds de hoofdredacteur, vroeg of ik niet voor de krant wilde gaan fotograferen. Zo is het begonnen.”  

Rinus vertelt het alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar die ene vraag leidde tot een periode van meer dan veertig jaar waarin hij met zijn camera door Amersfoort en de regio trok. In die beginjaren kreeg hij hulp van ervaren collega’s. „Janus Visser en Jan Pit hebben mij in het begin veel geleerd. Daar heb ik veel aan gehad.” 

Aan het begin van zijn loopbaan als fotograaf voor BDUmedia (hij werkte ook voor andere titels), fotografeerde hij nog analoog. Foto’s werden destijds handmatig ontwikkeld en afgedrukt in een doka en door hemzelf naar Barneveld gebracht. Een tijdrovende bezigheid.

DEFENSIE

Fotografie was voor Rinus nooit zijn enige werk. Jarenlang combineerde hij het met een loopbaan bij Defensie. „Ik heb altijd twee werelden gehad. Mijn werk bij Defensie en daarnaast de fotografie.” Bij Defensie schopte hij het uiteindelijk tot majoor, terwijl hij daarnaast bleef fotograferen voor de krant, maar soms ook trouwreportages als hij dat kon combineren met zijn werk bij Defensie, want dat ging voor. 

Kenmerkend voor hem was zijn gevoel voor verantwoordelijkheid. „Als ik een opdracht aannam, dan kwam die foto er ook. Een afspraak is een afspraak, en die kom je na. Als je ja zegt, dan lever je ook.’’ Zo zei hij ook vaak: ,,Wees zuinig op de mensen om je heen; familie, vrienden, collega’s en buren.” Een boodschap die hij zijn kinderen en kleinkinderen regelmatig op het hart drukte.

Op zijn 63e kreeg Rinus de diagnose kanker. Hij vertelde aan bijna niemand dat hij de ziekte had, want hij werd niet graag gezien als iemand die ziek was. De ziekte bleef al die jaren onder controle. Dat veranderde toen hij in oktober vorig jaar getroffen werd door een longembolie en later ook een dwarslaesie opliep. Vanuit een rolstoel maakte hij vanaf dat moment zijn foto’s en ook toen praatte hij liever over zijn ‘werk’ als fotograaf. Want dat bleef zijn grote passie.     

VANZELFSPREKEND

„Weet je”, zegt hij, „dat fotograferen is nooit iets zwaars geweest. Je bent ergens, er gebeurt iets en je maakt een mooie foto. Je denkt daar niet te veel over na. Het is pas later dat je denkt: dat is eigenlijk wel een groot deel van je leven geweest.” Ook over zijn tijd bij Defensie spreekt hij zonder nadruk, alsof het net zo vanzelfsprekend is als de fotografie. „Dat liep allemaal naast elkaar. Overdag Defensie, en als er iets was met fotografie ging ik daarheen. Dat was gewoon hoe het ging.”   

,, Wanneer ik een opdracht aannam, dan kwam die foto  er ook. Een afspraak is een afspraak en die kom je na   

Wat steeds terugkomt in zijn manier van vertellen is betrouwbaarheid, al noemt hij het zelf nauwelijks zo. „In 40 jaar tijd is het twee keer misgegaan en had ik geen foto. Bij een hockeywedstrijd in Barneveld stond ik een keer op het verkeerde complex, ik wist niet dat ze net verhuisd waren. Er was niemand en het was slecht weer, daardoor ging ik er vanuit dat die wedstrijd afgelast was.’’

,,Bij een volleybalwedstrijd van Keistad ging het ook een keer mis doordat ik een foto van de vrouwenwedstrijd maakte, in plaats van bij de mannen. Ik had de opdracht niet goed gelezen, maar alleen naar de namen van de ploegen gekeken en de vrouwen en de mannen speelden die avond tegen dezelfde tegenstander. Ik had nog wel gevraagd tegen wie Keistad speelde. Dat was tegen de ploeg die op mijn opdrachtbriefje stond, dus ik dacht dat ik goed zat.’’ 

Aan het einde van het gesprek pakt Rinus zijn telefoon erbij. Hij laat met trots foto’s zien van fotolijstjes die hij heeft gemaakt, overzichtelijk en zorgvuldig, zoals hij ook zijn werk altijd heeft benaderd. „Mijn militaire medailles hebben allemaal een bestemming gekregen.” Drie kleinzoons krijgen ieder een lijst, zegt hij, en terwijl hij het laat zien, lijkt het hem vooral rust te geven dat ook dit is geregeld zoals hij het geregeld wil hebben.           

HERINNEREN

Het gesprek op maandag kwam er helaas niet meer van, maar de naam Rinus van Denderen leeft voort in het online fotoarchief van BDUmedia met meer dan 42.000 foto’s van hem sinds 2008. Zijn naam zullen we daarom nog regelmatig tegenkomen en zal ons herinneren aan zijn levensmotto: ‘Wees zuinig op de mensen om je heen.’

Rinus van Denderen - Kurt Hoedl

Rinus van Denderen laat zijn vrouw Lenie, dochters Caroline, Rianne, Stephanie en vijf kleinkinderen na.

Wie de familie een bericht wil sturen, kan contact opnemen via de redactie of via Correspondentieadres: KortesVanderHeiden Uitvaartverzorging t.a.v. Familie Van Denderen, Morgenzon 2, 3828 RB Hoogland. Of rechtstreeks met Rianne van Denderen: mailriannevandenderen@gmail.com, of 06-41555622.