Korte broeken en rokjes

Zit met een natte handdoek in mijn nek voor (of achter) mijn beeldscherm dit stukkie te tikken. Alle deuren en ramen tegen elkaar open. Bij een windvlaag knalt er wel eens een deur keihard dicht. Advies van deskundigen om als ‘oudje’ veel te drinken volg ik vanzelfsprekend op. 

Er staat een waterfles, een zogenaamde dopper, naast me op een krukje. Om de tien minuten neem ik een slok en om het half uur doe ik een plasje. Later op de dag gaan ook de zweetvoeten in een koud badje, zit uw stukkiesschrijver, met bakje kersen binnen handbereik, als een echte (kwetsbare) bejaarde te spartelen in de achtertuin. 

Al snel gaat het badderen vervelen, stap ik op de fiets om een blokje om te gaan. Niet te hard maar op zijn elfendertigst. Na lang aarzelen besloten om de korte broek aan te trekken. Wel overwogen of ik Amersfoort mijn witte spillebenen zou laten zien. Zal ik de inwoners dit aandoen of zal ik het ze besparen. Al fietsend zie ik veel sportievelingen die toch maar hun bleke onderdanen aan de buitenwereld laten zien. 

Een jongedame met fris kleurig rokje is vermoedelijk voor het eerst buiten want haar armen en benen zijn echt spierwit en met de stevige zwarte laarzen met veters, zogenaamde Dr. Martens, ziet het er niet erg elegant uit. Ook zie ik mannen met zo’n driekwartbroek en slippers, dat hun vrouwen dat niet verbieden is mij een raadsel. 

Fietsend door de binnenstad zie ik op de dichtbevolkte terrassen veel blote benen. Mooi bruine gespierde, bleke pootjes met hier en daar een pukkel, witte benen over elkaar geslagen met her en der een kleurloos dijbeen. Een iets te kort afgeknipt spijkerbroekje bukt om haar gevallen fietssleuteltje op te rapen. Uw stukkiesschrijver, totaal overstuur, rijdt bijna de Kortegracht in waar net weer een slanke dame in wetsuit bukt om al suppend een plastic zak uit het water te vissen. Mijn bloedruk stijgt verontrustend. 

Loop hevig transpirerend naar binnen bij Stadsbrouwerij De Drie Ringen om een koud glas water te drinken. Ook daar massa’s blote benen. ,,Zou je de volgende keer alsjeblieft een lange broek willen aantrekken, Joop”, roept gastheer Jesper lachend als ik weer vertrek. Stoïcijns fiets ik, zonder om te kijken, verder. 

Op de Fietsboot zijn de vrijwilligers iets milder, er wordt zelfs naar me gefloten. In de haven veel bootjes met zonnebadende bewoners op het dek waarvan gelukkig bij het merendeel de zon voor de eerste keer op hun bleke huidje schijnt. Ben dus in goed gezelschap. Als ik thuis de voor- en achterkant van de Keijzerlijke onderdanen inspecteer zie ik tot mijn grote vreugde iets kleurverschil! 

Moet meer naar buiten dus gisteren met die hitte was ik brugwachter, dat kwam goed uit. Maar mevrouw De Keijzer staat er wel op dat ik van die hele korte sokjes draag, sportfooties of sneakersokjes, géén gewone sokken want dat ziet er niet uit. Ze zitten nog lekker ook!   

Joop de Keijzer