Cheryl Kuiperdal zet zich onvermoeibaar in voor jongeren in Amersfoort-Noord

AMERSFOORT Amersfoort is zoals ze is dankzij talloze mensen die zich dagelijks inzetten voor een mooie, fijne en schone leefomgeving. Iedereen draagt op zijn, haar of hun manier een ‘keitje’ bij. Een van hen is Cheryl Kuiperdal (42). Ze zet zich onvermoeibaar in voor jongeren terwijl haar eigen leven getekend wordt door verlies maar ook door veel veerkracht.

door Nieuwsplein33/Sophia Zomer 

Cheryls werk begon ooit in Vathorst als jongerenwerker. ,,Ik wilde eigenlijk mijn eigen stichting starten, maar Joey vroeg me om zijn werk voort te zetten als directeur bij jongerencentrum So What in Zielhorst. Ik zei meteen ja, al moest ik flink wennen. Hier in Zielhorst zijn de jongeren echt anders – een rauwer randje, meer diversiteit. Ze testten me in het begin. Maar ik zei meteen: dat gaan we niet doen. Geen geschreeuw, geen gescheld. Inmiddels is de sfeer totaal anders. Ze geven me knuffels, helpen mee, vragen hoe het met me gaat.”

Cheryl werd op haar twintigste moeder van de eerste van drie zonen. Inmiddels zijn ze 22, 20 en 12 jaar. De zorg voor hen kwam volledig op haar schouders terecht. ,,De vader van mijn oudste twee verdween van de ene op de andere dag. Hij was twee jaar spoorloos. Pas later kwam hij weer in beeld – inmiddels woont hij in Denemarken. Maar het contact hoefde voor mijn kinderen niet meer.”

Ook de relatie met de vader van haar jongste zoon hield geen stand. ,,Ik ben al vijf jaar alleen. En eerlijk gezegd hoeft een relatie voor mij niet meer.” Ze richt zich volledig op haar gezin. Zelfstandigheid staat daarbij voorop. ,,Mijn jongens kunnen koken, wassen, schoonmaken. Ze weten wat er nodig is om een huishouden te runnen. Mocht mij iets overkomen, dan kunnen ze samen door.” Voor haar jongste zoon stelde ze haar oudste aan als wettelijke voogd. En als haar zonen straks het huis uit zijn, weet ze al wat ze wil: pleegdochters. ,,Twee of drie, lijkt me mooi.”

UITHUISZETTING 

Cheryl’s drang om jongeren een veilige plek te bieden, komt niet uit het niets. Als kind maakte ze zelf mee hoe wankel de basis onder je bestaan kan zijn. ,,We woonden in Schothorst toen we uit huis werden gezet”, vertelt ze. ,,Ik was thuis met mijn broertje toen de deurwaarder aanklopte. Voor de deur stonden containers van de ROVA. We kregen zes vuilniszakken om wat spullen in te pakken om mee te kunnen nemen.”

Ze probeerde haar moeder te bereiken, maar mobiele telefoons had je toen nog niet. ,,We schaamden ons enorm voor de buurt. Nog steeds, als iemand hard op de deur klopt, schrik ik.”

Later mochten ze bij de ROVA in de container kijken. ,,Onze hele inboedel lag erin. Ik ben er letterlijk ingeklommen. Gelukkig heb ik de fotoboeken van ons gezin nog kunnen terugvinden.”

Na de uitzetting woonde het gezin twee jaar bij haar oma in Liendert, met meerdere mensen op een kleine oppervlakte. In die periode raakte ze zwanger. ,,Mijn moeder en oma wilden dat ik het weg zou laten halen, maar ik hield voet bij stuk. Gelukkig draaide mijn oma bij. Samen hebben we toen een mooie babykamer ingericht.”

JONGERENCENTRUM ZONDER DIPLOMA 

Dat Cheryl nu dagelijks met jongeren werkt, is opvallend. Ze heeft geen diploma in het jongerenwerk, en dat stond haar later in de weg. In Vathorst richtte ze zelf een jongerencentrum op. ,,Mijn jongste was vroeger helemaal gek van de politie. We kregen een band met de wijkagent, die kwam vaak langs op zijn motor, en deed dan af en toe ook zijn sirenes aan. Op een gegeven moment zei ik tegen hem: doe maar niet. Het beeld van een alleenstaande moeder waar de politie vaak aan de deur kwam voelde een beetje gek.”

,,Op een dag zei hij tegen mij: ik zie altijd jongens bij jou spelen, voetballen, mee eten. Hij zag mij als een soort buurtmoeder en vroeg aan me of ik een jongerencentrum in Vathorst wilde openen. Daar heb ik ja op gezegd. Het leek me heel leuk.” Vier jaar lang draaide ze het met succes, totdat de subsidievoorwaarden veranderden. ,,Binnen drie weken moest ik een erkend diploma laten zien. Dat kreeg ik niet voor elkaar. Vrijwilligerswerk was een optie, maar daar kon ik mijn gezin niet van onderhouden. Dus moest ik stoppen.”

Dat was niet de enige tegenslag. Na de sluiting van het centrum ontstond een hardnekkig gerucht: haar gezin zou betrokken zijn bij een ‘rolexbende’ en drugshandel op basisscholen. ,,Volledig ongegrond”, zegt ze stellig. Ze deed aangifte en de recherche stelde haar later in het gelijk. ,,Een vriend van mijn zoon had contact met iemand die wél betrokken was. Maar de conclusie die mensen daaruit trokken was verkeerd. Toch heeft het me veel gekost – financieel én emotioneel.”

Ze schreef onlangs nog een brief aan de burgemeester. ,,Ik wil dat bekend is wat er is gebeurd. Te veel is onder het tapijt geschoven.”

VERLIES EN VEERKRACHT 

In korte tijd verloor Cheryl ook meerdere dierbaren. Een half jaar geleden overleed haar moeder aan alvleesklierkanker. Kort daarna stierf ook haar oma. ,,Mijn moeder kwam vaak langs in het centrum. De kinderen kenden haar goed. We hebben hier nog een groot afscheidsfeest voor haar georganiseerd.”

Ze ervaart veel steun van mensen om zich heen. ,,In de periode na haar overlijden kreeg ik bloemen, tekeningen, kaarten. Van kinderen, jongeren en ouders. Dat heeft me echt geraakt.”

Haar broertje Romano, die ze liefdevol haar maatje noemt, kwam twintig jaar geleden om het leven bij een auto-ongeluk. ,,Hij was twintig en onderweg van Duitsland terug naar Nederland toen het misging op de snelweg. Het is inmiddels alweer twintig jaar geleden, maar het voelt soms nog als de dag van gisteren. Veel mensen in Amersfoort kenden hem. Zijn dood maakte diepe indruk. Nog steeds hebben mensen het over hem.”

Ontspannen doet ze het liefst thuis, lekker op bed op haar kamer, met een serie. Lang Leve de Liefde, Goede Tijden Slechte Tijden, of afleveringen van The Bold and the Beautiful. ,,Dat is mijn moment. Even niks.” Afspreken met vriendinnen helpt haar ook. ,,Lekker in de tuin zitten met een wijntje. Dan laad ik op.” Haar echte passie ligt in het organiseren van feesten. Als ze erover vertelt lichten haar ogen op.

,,Koken voor mensen en vooral het versieren van ruimtes vind ik geweldig.” Ondanks de zware periodes die ze in haar leven meemaakte heeft ze een opgewekt karakter. ,,We lachen thuis eigenlijk altijd en maken veel grapjes.” 

Soms vragen ouders of het jongerenwerk in de toekomst weer terugkomt naar Vathorst. ,,Dat kan ik niet beloven. Maar ik weet: waar ik ook ben, ik werk voor de jongeren. Altijd.” Ook heeft ze nog grote dromen. ,,Ik wil dat er in iedere wijk in Amersfoort een jongerencentrum komt.”   

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op de website en in de app van Nieuwsplein33. (Een journalistieke samenwerking tussen De Stad Amersfoort, De Stadsbron en RTV Utrecht.)