Piet Gerrits brengt sfeer op het milieustation: ‘Ik lul de hele dag door’

AMERSFOORT Hoe Amersfoort eruitziet, is te danken aan honderden mensen die zich dagelijks inzetten voor een mooie, fijne en schone stad. Op talloze manieren dragen deze ‘stadsmakers’ hun keitje bij. Als jonge jongen zat Piet Gerrits elke dag voorop de fiets bij zijn vader terwijl ze langs het afvalstation reden. Al vroeg wist hij zeker: later zou hij vuilnisman worden. Die droom kwam uit toen hij twintig was. Inmiddels heeft hij er bijna veertig dienstjaren op zitten.

door Sophia Zomer

Het huis waar hij opgroeide en waar hij nog steeds woont, ligt op vijf minuten afstand van het milieustation. ,,Vroeger was het werk wel heel anders”, vertelt hij. ,,In de winter lag er altijd een dik pak sneeuw waar je doorheen moest, en alles was nog lang niet zo modern. Spullen werden gewoon op een grote hoop gegooid en daarna uitgezocht. En als je jong begon, werkte je jezelf stap voor stap omhoog. Elke paar jaar kreeg je er meer taken bij.”

De geur van afval stoort hem niet. ,,In de zomermaanden, als de zon er vol op staat, ruik je het natuurlijk wel sterker. Maar ik ben het gewend. Alleen als ik een tijdje weg ben geweest, bijvoorbeeld na mijn vakantie, merk ik het weer even. Dan denk ik de eerste twee dagen: oh ja, zo ruikt het hier. Maar daarna valt het me niet meer op.”

Nieuwsplein33

SOCIALE HART

Piet noemt zichzelf een manusje-van-alles, maar vooral de gangmaker van het milieustation. Dat is te merken. Overal waar hij loopt, maken mensen een praatje met hem. ,,Ik lul de hele dag door. Soms voelt het hier net een sociale werkplaats”, grapt hij. ,,Er komen mensen gewoon langs voor een babbeltje. Dan nemen ze een zakje afval mee, maar ze willen vooral even hun verhaal kwijt.”

Dat begrijpt Piet als geen ander. ,,Zelf ben ik tien jaar geleden gescheiden, dan weet je hoe fijn het is om af en toe even tegen iemand aan te hangen.” Sommige spullen die hij tegenkomt, verbazen hem nog steeds. ,,Laatst gooiden mensen een ouderwetse arrenslee weg. Echt zo’n ding waar rendieren nog voor kunnen. Als je hier een weekje rondloopt, kun je je huis zo inrichten met alles wat mensen wegdoen. Vaak zijn het nog prachtige spullen.”

Nieuwsplein33

KAMERAADSCHAP

Met zijn collega Rob werkt Piet al vijfendertig jaar samen. ,,We kunnen lezen en schrijven met elkaar. Als hij op de heftruck zit en ik sta ernaast, vertrouw ik hem met mijn ogen dicht.” Ook met andere collega’s heeft hij goed contact. Zo goed zelfs, dat hij deze zomer met een van hen op vakantie gaat. ,,Hij vroeg of ik zin had om mee te gaan naar Gran Canaria. Waarom niet?”

Toch hoeft vakantie voor Piet niet te lang te duren. ,,Na drie weken heb ik het meestal wel gezien. Dan ben ik blij als ik weer aan het werk kan. Ik begin me anders te vervelen.”

ALTIJD BEZIG

Zijn werkmentaliteit stopt niet zodra hij naar huis gaat. ,,Ik hou van een opgeruimd huis. Iedere week lap ik de ramen, iedere week verschoon ik mijn bed. En ik zorg dat mijn tuin er altijd netjes bij staat.” Ook ziek zijn komt zelden voor. ,,Als ik me grieperig voel, ga ik gewoon door, net zolang tot ik erbij neerval. Maar volgende maand moet ik er wel even tussenuit. Dan word ik geopereerd aan mijn been.”

EEN VRIENDELIJK WOORD

Terwijl Piet vertelt, loopt een vrouw naar hem toe met een ovenschaal in haar handen. ,,Waar moet deze naartoe?” vraagt ze. ,,Container nummer 19!”, roept hij vriendelijk.

Het sociale aspect van zijn werk waardeert hij het meest. ,,Sommige mensen komen hier al jaren. Rond de jaarwisseling brengt een Indonesische vrouw altijd loempia’s. Gewoon, als bedankje.” Na veertig jaar is zijn enthousiasme voor het werk nog net zo groot als vroeger. ,,Als ik opsta begint mijn dag al met een lach. Heus niet altijd, maar meestal wel.” 

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op de website en in de app van Nieuwsplein33. (Een journalistieke samenwerking tussen De Stad Amersfoort, De Stadsbron en RTV Utrecht.)