Amersfoorter Tim Receveur ziet eindelijk eredivisiedroom in vervulling gaan en is nu zelfs ‘Mr Almere City’
21 juni 2025 om 09:05 VoetbalAMERSFOORT Tim Receveur maakte 22 februari 2013 zijn debuut bij Almere City in de thuiswedstrijd tegen MVV. Zijn plan was om snel de stap naar de eredivisie te maken. Dat leek mede door blessures maar niet te lukken. Echter twaalf jaar kwam zijn droom eindelijk uit. Bovendien is de 33-jarige Amersfoorter nu ook nog eens ‘Mr Almere City’.
door Peter Pos
Voor Tim Receveur was woensdag 14 mei een avond met een rauw randje. Terwijl Almere City na een gelijkspel tegen Fortuna Sittard uit de eredivisie degradeerde, werd de 33-jarige Amersfoorter na afloop in het zonnetje gezet. Met zijn 181e optreden vestigde hij een clubrecord: niemand speelde meer wedstrijden voor Almere City dan hij.
Receveur is ondertussen realistisch. Hij weet dat zijn loopbaan heel anders had kunnen verlopen. Hij was vaak dichtbij, maar nooit dichtbij genoeg voor de stap naar de Eredivisie. Zware blessures aan beide knieën – één keer een kruisband, één keer kraakbeenschade – remden zijn ontwikkeling in de bloei van zijn carrière.
„Ik heb zeker vier jaar door blessures gemist. Ik had ook wel pech hoor, met de blessures,” zegt hij, om er meteen aan toe te voegen: „Ik praat er het liefst niet over, want ik heb er nu geen last meer van.”
Maar het is wel een belangrijk element in zijn verhaal. Een speler die net tekortkwam voor de top, zich daarna opnieuw uitvond in de Keuken Kampioen Divisie (KKD). Bij Almere City werd hij aanvoerder, boegbeeld, steunpilaar. En toch moest hij vertrekken.
OPVALLEND OPENHARTIG
Over die periode vertelt de voormalige jeugdspeler van AFC Quick 1890 en Ajax opvallend openhartig. „Ik had een heel slecht jaar gehad, thuis vooral. En uiteindelijk op de club ook. Ik haalde in die periode gewoon mijn niveau niet. De trainer, Alex Pastoor, zag het ook niet in mij zitten. Als aanvoerder moest ik ineens weg.”
Die periode was zwaar. Receveur kampte niet alleen met sportieve problemen, ook privé had hij het moeilijk. „Ik was net vader geworden en onze baby huilde elke nacht. Ik sliep soms maar twee uurtjes per nacht. Dat sloopt je op de duur. Dus dat jaar gaf mijn carrière een flinke tik. Het gaf mij toen het gevoel dat het een beetje klaar was.”
Receveur vertrok tussentijds en kwam terecht bij FC Dordrecht, de nummer 19 van de KKD. Van promotiekansen met Almere naar trainingssessies op kunstgras, ver weg van huis. „Ik voelde me op dat moment ook niet goed. Fysiek was ik zwak, ik had een jaar lang slecht geslapen. Toen had ik bijna een soort van voetbalburn-out, zeg maar. Dat denk ik oprecht, want ik was echt helemaal klaar mee.”
NIET WILLEN OPGEVEN
Hij overwoog zelfs te stoppen. Maar iets in hem wilde toch nog niet opgeven. In de zomer besloot hij het nog één keer te proberen. Ondanks dat zelfs de directeur van Dordrecht hem eigenlijk liever kwijt dan rijk was. „Hij vond mij te oud, te duur. Ik was een van de best betaalde spelers, maar hij had geen klik met mij. Toch begon ik aan dat seizoen en heb ik mezelf teruggevochten.”
Langzaam vond de middenvelder zijn oude vorm terug. Wat ook meehielp, zijn kind sliep ’s nachts door. Receveur werd weer fit. Hij kreeg vertrouwen. En uiteindelijk had hij een uitstekend seizoen met Dordrecht, dat zelfs dicht bij promotie kwam. „Ik was weer het mannetje. Gewoon terug op het niveau dat ik hier bij Almere altijd heb gehaald. Als aanvoerder. In de top van de KKD.”
Na dat goede jaar besloot hij toch zijn contract in te leveren bij Dordrecht. Een tijdje zat hij zonder club, om daarna terug te keren bij Almere City, dat ondertussen de stap naar de eredivisie had gemaakt. Dat was in eerste instantie op amateurbasis. „Er was zoveel chaos’’, zegt de voetballer over de eerste maanden van het afgelopen seizoen, waarin de club nauwelijks punten pakte.
,,Er werden allemaal jongens gehaald, ook op mijn positie. Ik zat eigenlijk vast. Ik was veel te goed om te stoppen, maar ik had niks. Dus ik ben mee gewoon gaan trainen. En ik vond het fantastisch om weer terug te zijn bij Almere. Dit is in al die jaren echt mijn club geworden.”
Receveur werd in eerste instantie gezien als een ervaren kracht op het trainingsveld. Niet om te spelen, maar om te ondersteunen. Maar toen trainer Jeroen Rijsdijk halverwege het seizoen aantrad, veranderde dat. „De trainer zei: ‘Je bent hier dan wel gekomen om te helpen, niet zozeer op het veld, maar eigenlijk ben je minimaal even goed of misschien wel beter dan de andere jongens die we nu hebben’.”
Iedereen dacht dat ik klaar was, want ik speelde nooit meer. Maar niemand kende de situatie.
Het was een bevestiging van wat Receveur zelf allang voelde. Hij was nog altijd elke dag een van de beteren op het veld. Maar buitenstaanders zagen hem als een afgedankte veteraan. „Iedereen dacht dat ik klaar was, want ik speelde nooit meer. Maar niemand kende de situatie. Behalve de staf.”
Hij vocht zich in de ploeg en maakte in november zijn debuut in de Eredivisie. Tegen NAC, thuis. Eindelijk kwam zijn droom uit. Al was dat allang niet meer de droom zoals hij die ruim tien jaar eerder had. „Het hield me eigenlijk niet zo bezig dat ik eindelijk mijn eerste minuten had gemaakt in de eredivisie. We wonnen die wedstrijd niet, dus ik zat gelijk in de modus van: we moeten punten pakken. Ik was niet bezig met mezelf. Het was wel heel fijn dat ik gewoon gezien werd als speler.”
EINDELIJK OP HET HOOGSTE NIVEAU
Eindelijk, na al die jaren speelde hij op het hoogste niveau. Dat was toch waar hij het voor had gedaan? „Natuurlijk vond ik het hartstikke leuk om te spelen. Maar ik ben ondertussen 33 jaar. De beleving is anders. Ik zit in een andere fase van je leven. Vroeger was Eredivisie het allerhoogste, nu was het vooral mooi dat het eindelijk gelukt was.”
Ondertussen groeide zijn status binnen Almere City. Niet meer alleen de stille kracht op het middenveld, maar het boegbeeld van de club. De man met de meeste wedstrijden ooit in het eerste elftal. „Het is een hele vreemde samenloop van omstandigheden geweest. Van het moment dat ik weg moest bij Pastoor tot aan nu, zijn er veel pieken en dalen en vreemde dingen gebeurd. En nu sta ik opeens weer helemaal in de aandacht.”
De kans is groot dat de Amersfoorter afsluit bij Almere City. ,,Ik hoop hier nog een paar jaar te kunnen voetballen en daarna op een andere manier een rol te kunnen spelen binnen de club. Daarover hebben we wel eens gesproken.’’
Receveur is er nuchter onder, zoals altijd. Maar trots is hij zeker. Op zijn rentree. Op zijn debuut in de Eredivisie. En vooral op die eretitel: ‘Mr. Almere City’.
