Pencak Silat-vereniging van Michael Waldow viert 35-jarig jubileum: ‘Het begon met een gemeentegidsje’
25 oktober 2025 om 11:30 VechtsportenAMERSFOORT Als jochie van 16-jaar oud las Michael Waldow in een gemeentegidsje iets over de voor hem op dat moment totaal onbekende sport: Pencak Silat. De Amersfoorter nam een kijkje en was meteen verkocht. Bijna vier decennia later is hij nog altijd voorzitter van de vereniging die hij 35 jaar geleden zelf oprichtte en langzaam zag groeien. Op 8 november viert Persaudaraan Rumpun Setia Hati Nederland (PRSH) haar jubileum. Waldow vertelt hoe de weg daarnaartoe is gegaan.
door Peter Pos
,,Ik was negentien toen de Pencak Silat-club waar ik op dat moment sportte ophield te bestaan en dacht: ‘waarom beginnen we niet zelf iets nieuws?’ Een kennis bracht me in contact met de in Zeist woonachtige Victor Pfefferkorn. Hij was een meester in de traditionele Setia Hati-stijl. We mochten in Amersfoort een schooltje beginnen. Ik regelde de zaal, de leden en gaf af en toe les als hij er niet was. Zo is het balletje gaan rollen.”
Artikel gaat verder onder de afbeelding.
(Privé foto)
Met een handjevol leerlingen begon de vereniging. Inmiddels is PRSH uitgegroeid tot zo’n vijftig leden. De vereniging, gevestigd in sporthal De Bron in Vathorst, combineert de vechtkunst en sport van Pencak Silat. ,,Het is een complete zelfverdedigingskunst waarin respect, zelfbeheersing en innerlijke balans centraal staan”, legt de bevlogen Waldow tussen twee trainingen door uit. ,,Wij willen niet alleen sterke vechters, maar ook evenwichtige mensen opleiden.”
De naam van de vereniging zegt veel over dat uitgangspunt. Waldow: ,,Persaudaraan betekent broederschap, Rumpun is een familie of groep, en Setia Hati staat voor trouw zijn aan je innerlijke zelf. Dat is precies wat we proberen uit te dragen. Iedereen is welkom en we helpen elkaar. Het sociale aspect is minstens zo belangrijk als het fysieke.”
Artikel gaat verder onder de afbeelding.
Het Tanding Team Pencak Silat in 2017. (Eigen foto)
Wie een training bezoekt, ziet dat terug. Jong en oud traint door elkaar, er wordt gelachen, maar ook geconcentreerd gewerkt. ,,Bij de jeugd draait het om motoriek en zelfvertrouwen, bij volwassenen meer om techniek en mentale kracht. We trainen stevig, maar iedereen gaat heel naar huis’’, benadrukt de Amersfoorter. ,,Je leert jezelf verdedigen, niet elkaar pijn doen.”
Waldow bezocht in 1996 voor het eerst Indonesië, het land van oorsprong van Pencak Silat. ,,Ik wilde weten waar onze stijl vandaan komt. Vanaf 1999 hebben we contact gelegd met de originele Setia Hati-familie in Indonesië. Sindsdien onderhouden we nauwe banden. Afgelopen zomer zijn we nog met een groep van acht leerlingen daar geweest om samen te trainen. Dat is bijzonder: we zijn deel van dezelfde organisatie, over duizenden kilometers afstand.” De vereniging groeide de afgelopen decennia gestaag, mede door de open sfeer. ,,We willen graag nóg wat groeien, tot een man of zeventig, tachtig”, zegt Waldow. ,,Dan hebben we genoeg mensen om een extra trainingsavond te draaien, maar blijven we kleinschalig genoeg om iedereen te kennen.”
BUDO
Een grote wens is een eigen budo-ruimte in Amersfoort. ,,We trainen nu in sporthallen die ook door andere sporten worden gebruikt. Voor vechtsporten is een vaste zaal met matten ideaal. We praten met de gemeente over mogelijkheden bij sporthal Midland. Dat zou voor ons, maar ook voor andere vechtsportclubs, een mooie stap zijn.”
Artikel gaat verder onder de afbeelding.
Respect voor elkaar maar ook heel veel plezier samen. (Pencak Silat)
In april kreeg Waldow een Koninklijke onderscheiding voor zijn inzet. ,,Dat had ik totaal niet verwacht”, zegt hij lachend. ,,De leden hadden het stiekem geregeld. Ik dacht dat ik een afspraak had met de wethouder over die budo-ruimte, maar ik kwam het gemeentehuis binnen en toen stond iedereen daar.”
Op vrijdag 8 november viert PRSH het jubileum met een gezamenlijke training en reünie voor oud-leden. ,,We hopen dat mensen die ooit bij ons hebben getraind langskomen”, zegt Waldow tot besluit. ,,Onze vereniging draait niet alleen om trappen en stoten, maar om samen leren, samen groeien én samen eten, want dat hoort bij de Indonesische cultuur. Pencak Silat is voor mij geen hobby meer, het is een manier van leven.”
