Amersfoortse clubman Frans Bogers gedijt als bezige bij, onder meer voor tennisvereniging Nieuwland

AMERSFOORT Elke vereniging heeft ze in hun midden: leden die verslaafd zijn aan de club. Met ziel en zaligheid voelen zij zich verbonden aan de vereniging. In de rubriek ‘Verenigd Amersfoort’ staan hun clubgevoel en toewijding centraal. Vandaag: Frans Bogers (70) van tennisvereniging Nieuwland.

door Marcel Koch

Hij is een sportfreak in het kwadraat. Zijn adagium: geen dag bewogen is als een dag zonder eten en drinken. Frans Bogers, van 1954 te Nijmegen, heeft, naar het schijnt, vanaf het moment dat hij baby-af was een levenslang verbond gesloten met zijn lijf en brein. ,,Laten we tot de dood ons scheidt asjeblieft elkaar bij de les houden ofwel zolang als mogelijk actief en fit blijven.”

En so far so good.

De hyperactieve en al even gepensioneerde Bogers tennist, doet aan fitness, wandelt en trekt steevast elke dinsdagavond zijn kicksen aan voor een onderling partijtje voetbal op sportpark Dorrestein. En al die sportieve bezigheden buitenshuis doet hij met de intensiteit van een ambitieuze tiener die dolgraag in de voetsporen wil treden van Novak Djokovic of Lionel Messi. Bij wijze van spreken dan.

DRIVE

Tja, iets halfbakken doen zit nu eenmaal niet in zijn aard, vandaar altijd maar weer die volle overgave als hij zich waar dan ook op een sportveld bevindt. ,,Ik hou nu eenmaal van het spel, de challenge, het competitieve, het lekker actief zijn, het onderling samen zijn. Als ik sport geniet ik, het houdt mijn geest jong en lenig’’, verklaart doener Bogers zijn onuitputtelijke drive als recreatief sporter op leeftijd.

Ik ben meer een teamplayer dan een individualist

In april jongstleden werd hij 70.
Bij TV Nieuwland, een van de drie Amersfoortse verenigingen waar zijn naam op de ledenlijst voorkomt, speelt hij zelfs nog competitie. Bogers, ogenschijnlijk geen gram teveel: ,,Ik krijg er nog steeds een kick van als ik met mijn dubbelpartner een partij winnend afsluit. Hoewel ik ook goed tegen mijn verlies kan. Ik ben meer een teamplayer dan een individualist. Samen met je dubbelpartner een gameplan bedenken om je tegenstanders te verslaan, dat is me liever dan het in mijn uppie te moeten doen.’’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Een grote verantwoordelijkheid dragen wil ik niet meer, die periode ligt achter me.’ - Foto: Ton Koetsier

REGELNEEF

Buiten het zelf sporten om steekt de Amersfoorter, die altijd werkzaam is geweest in de geestelijke gezondheidszorg, graag de handen uit de mouwen. Bogers, zo weten clubgenoten bij TV Nieuwland inmiddels, is geen armen-over-elkaar toekijker. 

Hij wil graag vrijblijvend meepraten, meedenken, zijn zegje doen, zijn ideeën ventileren, maar bovenal pleziert het hem als hij onder de mensen is en voor de club op enigerlei wijze van betekenis kan zijn. Bogers, sinds 1972 woonachtig in Amersfoort, is een regelneef bij uitstek. Bogers: ,,Die eigenschap heb ik geërfd van moeder die onderwijzeres was. Op de middelbare school organiseerde ik ook al spel- en sportweken voor schoolkinderen, hartstikke leuk om te doen.”

Die organisatiedrift huist met het klimmen der jaren nog immer in zijn lijf. Zo is Bogers bij de nog jonge Amersfoortse tennisvereniging Nieuwland (opgericht in 2004) actief als competitieleider, technisch coördinator en duizendpoot.

,,De inspanningen die ik voor de club lever geven me energie en voldoening. En dan vooral het persoonlijke contact met de trainers, spelers, ouders, tennissende kinderen en betrokkenen. Het op de club zijn, toch zo’n vijf dagen in de week, verrijkt mijn sociale leven. Lekker babbelen met jan en alleman. En als ik geen zin heb, blijf ik lekker thuis.”
Maar ook thuis is de club nooit ver weg. ,,Voor je het weet ben je een avondje aan het appen of bellen aangaande clubzaken.”

SINTERKLAAS

Bij TV Nieuwland weten ze dat hij nergens te beroerd voor is. Als bij herhaalde oproep niemand de rol van Sinterklaas op zich wil nemen, schiet Bogers als redder in kindernood te hulp. ,,Kleine moeite, toch?’’, meent Bogers. ,,Je trekt een pak aan en zet een mijter op, zo simpel is het. Maar je moet er wel iets van maken hè. Ik vind het leuk om mensen of kinderen het naar de zin te maken – dat zit heel erg in me.”

En zo zijn er meer allerhande verenigingsklusjes waar hij zijn hand niet voor omdraait. Nog een voorbeeld: is er wekelijks een borrelhap nodig voor de competitiespelers, maar geen van de commissieleden heeft tijd om dat te regelen? Bogers snelt dienstbaar naar de Jumbo om inkopen te doen. Bogers: ,,Kleine moeite toch? Zo veel tijd kost dat niet hoor. Kom op zeg, soms is het gewoon doen. Niet lullen, maar poetsen daar houd ik heel erg van.

Laat mij vooral manusje van alles zijn, daar voel ik me happy bij

Enfin, Bogers is er een uit de categorie: volledig opgaan in het verenigingsleven. Hoewel hij de bestuurstafel bij TV Nieuwland, de club waar hij zes jaar geleden mee kennismaakte, nadrukkelijk mijdt. Bogers: ,,Een grote verantwoordelijkheid dragen wil ik niet meer, die periode ligt achter me. Laat mij vooral manusje van alles zijn, daar voel ik me happy bij. Ik wil zeker geen boegbeeld zijn. Ik ben nu meer van de praktische uitvoering dan van het beleidsmatige.”

Bovendien zegt hij: ,,In mijn werkzame leven heb ik genoeg vergaderd, dat vond ik het minst leuke aan mijn baan. Liever onderhield ik me met patiënten en medewerkers.”

LIJMVAST

Bogers is als gezegd lid van drie Amersfoortse sportverenigingen. Afgezien van TV Nieuwland heeft hij nog een band (naar eigen zeggen voor het leven) met LTV Randenbroek en AFC Quick 1890. Bij Randenbroek was Bogers zo’n twaalf jaar voorzitter van de technische commissie en enkele jaren bestuursvoorzitter. In 1993 werd hij uitgeroepen tot lid van verdienste. Bogers: ,,De club heeft een warm plekje in mijn hart, ik kom er nog graag om er uitsluitend een balletje te slaan met oude bekenden. Ooit, toen ik begin jaren ‘70 naar Amersfoort verhuisde, kreeg ik tennisles van Marius van de Veer die toentertijd eigenaar was van het tennispark aan de rand van het park Randenbroek in de gelijknamige wijk. Een geweldige tijd.”In diezelfde periode kreeg hij sjoege van het voetballen en meldde zich aan bij AFC Quick. Ook die vereniging plakt lijmvast aan zijn ziel.

,,Wekelijks speel ik nog met clubgenoten een onderling partijtje, omdat het nog zo verrekte leuk is om te doen.”
En natuurlijk vreest hij de dag dat hij de handdoek moet gooien. Maar vooralsnog zijn brein en lijf nog keurig in evenwicht. Bogers: ,,We gaan monter door zolang het gaat.”

Dit artikel kwam tot stand met hulp van Nieuwsplein33, een samenwerking tussen De Stad Amersfoort, De Stadsbron en RTV Utrecht.