Een lach en een traan

Een week met ups en downs. De crematie van goede vriendin Jeanne Adeleida den Dekker-Westhoff was een indrukwekkende ceremonie met een afgeladen Lichtzaal. Een prachtige rouwkaart met op de foto een nog steeds mooie statige dame die uiteindelijk de respectabele leeftijd van 89 heeft bereikt. Bij het condoleren was er gelukkig niet alleen verdriet maar ook momenten met een glimlach.

Als ik kort haar zes dochters condoleer vliegt mijn middelbare school- en pubertijd in een flits voorbij. Maakte kennis met de altijd gastvrije Indische gemeenschap en werd er prompt verliefd. Ging naar feesten in de vroegere markthal, bezocht markten (De Pasar), leerde een beetje gitaar spelen en sambal proeven, mocht nooit weg zonder wat te eten en leerde families kennen waarvan er velen, met een rimpeltje (keriput) meer, nog op deze crematie aanwezig waren.

De dag erna gingen maatje Peter en uw stukkiesschrijver, stukkie Sachertorte voor zijn neus, met camera naar een Amersfoorter die ook heel oud wil worden, de laatste der Sassianen Arie Terschegget die afval tot leven brengt. Maakt met deze wegwerpmaterialen prachtige kunstwerken. Dit keer had hij ‘De Lange Jan’ (sorry, Guido), ontworpen en afgelopen zaterdagmorgen waren wij getuige van de onthulling. Er waren heel wat familieleden en vrienden aanwezig. Heb vreselijk gelachen toen zijn lieffie met bijnamen op de proppen kwam van vroegere ras-sassianen. ‘Kachelpijp’, ‘Beschuitlip’, ‘Speknek’, ‘Pikkie’ en ‘De Witte’, waren er een paar. Er komt ook een nieuwe duif, gemaakt door Thijs Trompert en Marisja Smit, bij fietsbruggetje ’t Sasje, daarover later meer.

Na een biertje op het terras bij Dara gingen we die middag een filmpje maken op de kermis aan de Hamseweg waar ik ter afsluiting van de impressie heel stoer plaatsnam in een attractie die ik vreselijk heb onderschat. Zag er onschuldig uit en als een vader met dochtertje en kleuters in het karretje gaan zitten dacht ik dat het wel kon. Dat was een kapitale blunder van uw stukkiesschrijver, tevens ‘stoere durfal’. Dat het niet meer de ouderwetse gezellige kermissen zijn uit mijn jeugd met zweefmolen, botsautootjes en draaimolen kwam ik te laat achter, maar toen kon ik niet meer terug.

Met een bloedgang ging het van links naar rechts, met een rotvaart van boven en beneden. Mijn microfoon vloog richting poffertjeskraam, er kwam geen eind aan! Kotsmisselijk en hondsberoerd werd ik uit het wagentje geholpen. Kreeg voor de schrik een koud flesje water waarna ik ondersteund door de exploitant naar de uitgang strompelde. Nog steeds duizelig liepen we met de fiets aan de hand naar café-restaurant De Noot waar ik (héél ongebruikelijk) een ijskoud glas water bestelde. Daar boven de wc-pot gehangen en mijn lunch doorgespoeld.

Wat een afschuwelijk ervaring is dit geweest. Een wijze les voor deze veel te overmoedige ouwe eigenwijze bejaarde!

Joop de Keijzer 

Arie Terschegget brengt afval tot leven. Met  wegwerpmaterialen maakte hij deze keer ‘De Lange Jan’. (Foto: Karen Eding)