Karin en René prijzen zich gelukkig met zoons én pleegdochter: ‘Pleegouderschap heeft ons leven verrijkt’

AMERSFOORT Karin en René Tielkemeijer uit Amersfoort lieten ruim tien jaar geleden hun hart spreken door de toen 6-jarige Eline als pleegkind in huis te nemen. Spontaan en zelfs een beetje naïef, want onvoorziene impact had het zeker. Maar kijk nu: Eline (17) vindt als jongvolwassene haar weg en Karin en René voelen zich rijk met naast drie biologische zoons een dochter in hun midden. 

door Thijs Tomassen/Gemeente Amersfoort 

Ze zien niet zo snel beren op de weg. En natuurlijk denken ze na, maar wat hun gevoel hen ingeeft is nog belangrijker. Zo kan het zijn dat Karin en René in 2014 de armen wagenwijd openen voor de komst van Eline als pleegdochter. Hun gezin is dan al gezellig gevuld met drie opgroeiende jongens, Bas, Tim en Thijs, maar het koppel redeneert zo: waar er vijf eten kunnen er ook zes eten. 

Het ontstaat min of meer spontaan. Op het schoolplein hoort het stel over de situatie van Eline, die haar vader verloor toen ze twee jaar oud was en slechts vier jaar later, ook haar ongeneeslijk zieke moeder dreigt te moeten missen. Vanuit de basisschool waar ook hun eigen kinderen op zitten wordt er gezocht naar een gezin waar Eline af en toe kan verblijven. 

,,Dat raakt je”, zegt Karin ruim tien jaar later in hun woonkamer in Nieuwland. ,,Dan ga je nadenken: misschien is het wel wat voor ons. Want hoe gelukkig zijn wij dat we allemaal gezond zijn en hoe fijn is het dat we Eline een thuis kunnen bieden, waarbij ze als enig kind ook nog kan opgroeien met drie broers?”

KENNISMAKING

Ze volgen hun hart en doen het. De kennismaking met Eline verloopt als vanzelf. Karin: ,,We zijn met Eline naar de duinen geweest. Bij thuiskomst vroeg ze: mag ik de volgende keer blijven eten? Natuurlijk, zei ik, wat zou je willen eten? Toen volgde een antwoord dat onze kids nooit hebben begrepen, want ze koos voor bloemkool.” 

Na drie maanden komt Eline officieel als pleegdochter bij het gezin Tielkemeijer wonen. Dat gaat in de beginperiode toch minder makkelijk dan gedacht. ,,Een kind van iemand anders opvoeden is wat anders dan je biologische kinderen grootbrengen”, vertelt Karin. ,,Die kun je lezen, je ziet op hun voorhoofd of ze moe zijn of een slecht cijfer hebben gekregen. Dat is moeilijker bij een pleegkind. Dat hebben we echt moeten leren, ook omdat Eline de eerste jaren wat introverter was.”

OVERLEVINGSMECHANISME

Gelukkig is er de ondersteuning van pleegzorgorganisaties. Zo krijgen Karin en René handvatten aangereikt van De Rading. ,,Elke zes weken kunnen we even sparren”, zegt Karin. ,,De begeleiding die je bij je eigen kinderen weleens mist, krijg je met een pleegkind gedurende het hele traject. Ik heb dat zeker in de beginjaren als heel fijn ervaren. Vooral voor mezelf, omdat ik mijn verwachtingen wat hoog had ingezet. Ik dacht dat Eline in ons gezin direct eigen zou voelen en meteen naadloos zou passen. Dat is achteraf bezien natuurlijk een utopie.”

René: ,,Vergelijk het met een Playmobilpoppetje in een LEGO-gezin. Het is allemaal van plastic, het lijkt op elkaar, maar het is niet hetzelfde.” Karin: ,,In het begin was het bijvoorbeeld lastig dat Eline haar gevoel had uitgeschakeld. Dat was haar overlevingsmechanisme. Het kwam voor dat ze in de winter in een zomerjurkje naar buiten ging, omdat ze niet voelde dat het koud was.”

KLEINE STAPJES

Daarbij komt dat Eline in die periode is vergeten hoe ze kind moet zijn. ,,Ze had veel verdriet gezien, zat bij de televisie als afleiding. Bij ons moest ze naar buiten, lekker spelen, de zandbak in. Maar we hebben regelmatig gedacht: waar doen we goed aan? Wat we heel normaal vonden bij onze eigen kinderen, was ineens zoeken: wat past bij Eline? En heel eerlijk: na drie jongens was een meisje ook anders. We gingen ineens cupcakes bakken in plaats van door de duinen rennen.”

De begeleiding vanuit de pleegzorgorganisatie is in die periode welkom. Leg de lat niet te hoog, zet kleine stapjes vooruit, kijk wat ze aankan: die tips nemen Karin en René ter harte. Met succes. Eline vindt haar plek in het gezin en ontluikt steeds een beetje meer. 

Voor ons hoort ze er gewoon helemaal bij. Ze is onze dochter en het zusje van onze zoons

René: ,,Ze gaf haar leven op een bepaald moment zelfs een 8,5. Voor ons hoort ze er gewoon helemaal bij. Ze is onze dochter en het zusje van onze zoons. Na een paar jaar is dat verschil helemaal verdwenen. We reizen alleen met verschillende achternamen, voor de rest zijn we een gewoon gezin.”

SOCIAAL HART

Inmiddels zit Eline in het examenjaar van de havo en vindt ze als jongvolwassene haar weg. René: ,,We zijn heel trots op haar en de manier waarop ze in de wereld staat. Ze kijkt om zich heen en heeft een sociaal hart.”

Karin: ,,We keken laatst een programma over een kliniek met jongeren die kampen met  verslavingsproblematiek door alles wat ze in hun leven hebben meegemaakt. Eline zei: met mijn verhaal had ik daar ook kunnen zitten. Dat heeft wat in haar wakker gemaakt. Ze wil de opleiding social work gaan doen, om in de toekomst haar ervaringen in te zetten. Ik vind het heel mooi dat ze het heeft kunnen ombuigen naar iets positiefs.”

SPIEGEL

Het geeft Karin en René voldoening dat ze al ruim tien jaar van betekenis zijn als pleegouders. ,,Je helpt iemand die dat nodig heeft”, zegt Karin. ,,En je leert over jezelf. Je gaat bewuster opvoeden en staat meer stil bij vragen als: waar staan wij als mens voor? Wat vinden we belangrijk? Het pleegouderschap heeft me een spiegel voorgehouden. Door mijn eigen toon en gedrag aan te passen, kon ik Eline beter begrijpen en begeleiden.”

Het pleegouderschap heeft me een spiegel voorgehouden

René: ,,Het pleegouderschap heeft ons leven verrijkt. Het gaat niet altijd over rozen, maar als je ziet hoe Eline in het leven staat en bij ons gezin hoort, dan denk ik: hoe mooi kan het zijn?”

UITVLIEGEN

Karin deelt haar ervaringen in voorlichtingsbijeenkomsten met potentiële pleegouders, die ze vooral aanmoedigt de stap te zetten. ,,Ik vertel eerlijk dat het niet altijd makkelijk is geweest, maar dat je veel kunt bijdragen als je een stabiele situatie te bieden hebt.”

Ze kijken uit naar de toekomst. Hun drie zoons zijn uitgevlogen en ook voor Eline komt het moment dat ze de wijde wereld ingaat dichterbij. Karin: ,,We hopen dat ze gelukkig wordt en misschien zelf een gezin begint. Dan zijn wij net als voor de jongens gewoon haar achtervang en hopelijk een oma en opa voor haar kinderen.” 

Week van de Pleegzorg 
Van 6 tot en met 13 november is de Week van de Pleegzorg. Met deze actieweek wordt landelijk aandacht gevraagd voor pleegzorg en het tekort aan pleegouders voor kinderen die wachten op een pleeggezin. Kijk voor meer informatie of een vrijblijvende informatiebijeenkomst in de buurt op: www.rading.nl/pleegzorg.
Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met Gemeente Amersfoort.