Elena werd door zorgbedrijf gehuisvest in een drugspand (3/4)

AMERSFOORT In vier delen bericht Nieuwsplein33 over de ondergang van zorgbedrijf Bijzondere Zorg Midden-Nederland (BZMN) uit Zeist, dat ook actief was in de regio Eemland. De Amersfoortse Elena wordt via BZMN in een drugspand gehuisvest en heeft steeds meer moeite om alle ballen in de lucht te houden.

door Siem Eikelenboom

Elena reist dagelijks op en neer tussen Zeist en Amersfoort. De reistijd en de zorg voor haar kind vreten energie. Daar komt bij dat ze problemen, met haar opleiding bijvoorbeeld, zelf moet oplossen. Zo heeft ze begeleiding in geldzaken nodig, maar het zorgbedrijf kan die niet bieden.

Daarom zoekt ze zelf een budgetbeheerder die haar maandelijks tachtig euro kost. Als ze niet studeert of voor haar kind zorgt, moet ze zich houden aan schoonmaakrooster dat BZMN heeft opgesteld. Naast dit alles krijgt ze ook nog eens wekelijks zes uur begeleiding. Die moest ze accepteren vanwege de urenregistratie. 

Pexels

Tijd om op adem te komen heeft ze niet. Haar school houdt geen rekening met studerende moeders.

Voor Elena wordt het steeds lastiger om alle ballen in de lucht te houden. Aan haar begeleiders van BZMN heeft ze niets. Die komen vooral kijken of het huis wel schoon is en of het goed gaat met haar zoontje. Niemand ziet dat Elena langzaam wegzakt in het moeras.

BURN-OUT

Bij BZMN is het een komen en gaan van begeleiders. Op de opleiding ervaart ze zoveel druk dat ze aangeeft tegen een burn-out aan te lopen. Eind 2018 zoekt Elena via internet hulp. Ze komt terecht bij het Steunpunt Studerende Moeders. Dat brengt haar in contact met Annemie Wortelboer, een juridisch adviseur met expertise van het mbo. Zij wordt Elena’s redder in nood.

Zij is het die BZMN achter de broek zit als duidelijk is dat Elena niet langer in dat drugspand kan blijven. Zij verwijst Elena naar de huisarts voor haar burn-out klachten en regelt gesprekken met de leiding van Elena’s school zodat ze kan blijven studeren. Ook helpt zij Elena met haar financiën.

Doordat Wortelboer alle regelingen kent en ook de weg naar fondsen weet te vinden, zorgt ze ervoor dat Elena geen schulden maakt.

NIEUWE WONING

Al dat werk heeft resultaat. In juni 2019 komt BZMN met een nieuwe woning. Ditmaal aan de Prinses Marijkelaan in Zeist. Het lijkt een aanzienlijke verbetering maar bij nadere inspectie vertoont ook deze woning weer allerlei mankementen.

Zo doet de verwarming het niet. Ze meldt de gebreken bij BZMN, dat de problemen niet verhelpt. Zelf beschikt het zorgbedrijf op de Prof. Sproncklaan in Zeist over een prachtig hoofdkantoor dat luxe is ingericht. Elena verbaast zich. Zij leeft in een krot.

De verwarming in het appartement in Zeist is stuk. - Nieuwsplein33

Als in de zomer van 2019 duidelijk wordt dat Elena’s moeder terminaal is, gaat ze terug naar Amersfoort om haar moeder te helpen. Annemie Wortelboer onderneemt allerlei pogingen om Elena aan een woning in Amersfoort te helpen maar het wijkteam zegt niets te kunnen doen. Met moeite lukt het Elena om mantelzorgurgentie te krijgen.

Als eind 2019 de artsen vrezen dat haar moeder nog maar een paar maanden te leven heeft, neemt Elena contact op met de Amersfoortse wethouder Menno Tigelaar. Hij ziet dat de situatie schrijnend is en regelt dat Elena bovenaan de wachtlijst belandt. Eind februari 2020 verhuist ze naar Vathorst.

Wethouder Menno Tigelaar tekent de regionale woondeal. - Daan Bleuel

‘LOKET MOE’

Dan breekt corona uit. Ondanks alle stress slaagt Elena voor haar examens. Door alle slechte ervaringen met BZMN en het wijkteam is ze ‘loket moe’ geworden. Annemie is de enige die ze nog vertrouwt. Zij helpt haar bovendien aan een leuke stageplek.

Elena wil dat Annemie haar vaste begeleider wordt. Dat wil ze betalen vanuit een persoonsgebonden budget (pgb) met specialistisch tarief. Als de gemeente Amersfoort dat verzoek niet honoreert, volgt een slopend proces. Uiteindelijk stelt de rechtbank in Utrecht haar eind 2021 in het gelijk. Haar moeder is dan al overleden.

Tegenwoordig woont Elena in Leusden. De begeleiding door Wortelboer is september 2020 afgerond toen Elena een baan vond.Ze wil haar verhaal kwijt om te laten zien hoe de jeugdzorg in de praktijk (niet) werkt. Anoniem, omdat ze op haar werk dit allemaal niet hoeven te weten. 

Ze vertelt rustig en afgewogen. Op tafel liggen dikke mappen. Alle contracten, brieven en mails heeft ze bewaard. 

Dat het haar nu goed gaat is niet te danken aan jeugdzorg en de ondersteuning vanuit de gemeente, het wijkteam en BZMN. Die werken te bureaucratisch en luisteren niet naar de cliënt.

ONDERSTEUNING MOET BETER

De ondersteuning en zorg moet beter en praktischer, vindt Elena. Zo had ze jonge begeleiders zonder enige levenservaring. Toen zij een woning nodig had wisten die niet hoe je je moet inschrijven bij Woningnet. Ze konden alleen verslagen schrijven.

In haar zoektocht naar een woning wilde ze graag begeleid worden, maar dat bleek niet te regelen. Een therapeut moest ze zelf regelen. Net als de afbetaling van haar schulden.

Ook bij praktische zaken, zoals een verhuizing, gaf BZMN niet thuis. ,,Ik wil niet weten hoe het met mij was afgelopen als ik Annemie Wortelboer niet had ontmoet”, beëindigt ze haar verhaal. 

Elena is een gefingeerde naam. De rechte naam is bij de redactie bekend.

Reactie gemeente
Nieuwsplein33 vroeg de gemeente Amersfoort, waar het wijkteam onder valt, om een reactie. Een woordvoerder meldt:
“We reageren nooit inhoudelijk op individuele persoonlijke verhalen. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, we werken continu aan de kwaliteit van onze dienstverlening en leren daarbij ook van het verleden. Daarom gaan wij - gemeente en wijkteam - graag verder in gesprek met Elena.”

Dit artikel kwam tot stand met hulp van Nieuwsplein33, een samenwerking tussen De Stad Amersfoort, De Stadsbron en RTV Utrecht.

Lees ook

Directeur van malafide zorgverlener was een grootverdiener (2/4)