De Amersfoortse cabaretier Maaike Dirkje Hop jaagt haar droom na en wint Cameretten Festival, ze is deze maand te zien in De Lieve Vrouw
4 april 2026 om 10:07 PodiumkunstenAMERSFOORT Met winst van zowel de jury- als publieksprijs op het hoog aangeschreven Cameretten Festival 2025 geldt Maaike Dirkje Hop (50) als een van de opvallendste nieuwe cabaretiers van Nederland. 28 april staat de Amersfoortse in Theater De Lieve Vrouw. Hier droomde ze als kind al van. ,,Over twee jaar wil ik in Flint staan.’’
door Peter Pos
De wieg van Maaike Dirkje Hop stond 50 jaar geleden in Amersfoort. Als kind op basisschool de Tamboerijn in Rustenburg maakte ze al een eigen krantje, later op het Schothorst College ging ze daarmee door. Hop werd niet aangenomen op de Kleinkunstacademie en koos daarna een andere route. Via het onderwijs en het bedrijfsleven ging ze vele jaren later alsnog haar kinderdroom achterna. Een monoloog.
„Sinds een paar jaar sta ik op het podium. Het winnen van Cameretten was daarin een enorme stap. Dat opent deuren: je komt in theaters en mensen gaan je naam zien. Maar uiteindelijk moet je het elke avond weer waarmaken.”
„Ik heb meer materiaal dan in een half uur past, dus ik varieer. Het hangt heel erg af van het publiek. Als ze meegaan, kun je daarop surfen. Veel dingen die nu vast in mijn programma zitten, zijn gewoon ontstaan op het podium.”
WAT IK OP HET PODIUM VERTEL, DAT BEN IK ECHT
„Wat ik op het podium vertel, dat ben ik echt. Maar ik heb natuurlijk wel een selectie gemaakt en het overdreven. De kern moet waar zijn, anders werkt het niet. Als ik iemand anders zou spelen, wordt het toneel. In mijn show speel ik een uitvergroot deel van mezelf.”
DE DUBIEUZE AVOND
Sinds 2022 organiseert Maaike ook De Dubieuze Avond maandelijks in Haarlem. Na drie uitverkochte edities met hosts Margôt Ros, Jacqueline Blom en Marianne Thieme is deze avond op 28 april terug in De Lieve Vrouw, met host Renske Leijten. Verwacht een gevarieerde avond met vijf cabaretiers die dingen uitproberen die je nergens anders ziet: soms hilarisch, soms kwetsbaar, maar altijd scherp en oprecht. Elke editie is anders en zit vol nieuwe stemmen en perspectieven. Een avond die je aan het lachen maakt én aan het denken zet.
„Als mensen helemaal meegaan, dan gebeurt er iets met je. Dan ontstaat er iets wat je van tevoren niet had bedacht. Het verschilt ook per zaal. Soms zie je vanaf het podium iedereen zitten, soms is het pikdonker. Ik heb liever dat ik mensen zie, dan kun je reageren op wat er gebeurt. In het donker vind ik dat lastiger; dan voel je minder goed wat er gebeurt. Soms zitten mensen je ook gewoon met holle ogen aan te kijken. Dat is echt verschrikkelijk. Dan denk je: waar heb ik het over? Maar soms valt alles op zijn plek en kun je surfen op de energie van de zaal. Dat is het mooiste wat er is.”
„Ik observeer graag mensen en schrijf op wat ik om me heen zie. Dat is vaak het begin van nieuw materiaal. Ik krijg heel verschillende dingen van het publiek terug, maar een gemene deler lijkt wel dat het gaat over de tijdgeest van nu: virtue signalling, hypocrisie en verwende millennials. Soms bedanken mensen mij ook: ‘Eindelijk zegt iemand wat wij denken.’ En laatst zei iemand: ‘Jij maakt links cabaret voor rechtse mensen.’”
DAT WAS ECHT EEN SOORT OPENBARING
„Toen ik als kind Theo en Thea zag, dacht ik: dit is voor mij gemaakt, dat was echt een soort openbaring. Ik had in die tijd wel in mijn hoofd dat ik later schrijver wilde worden of misschien iets op het toneel, maar ik wist niet hoe. Vervolgens begon ik aan allerlei studies en had ik een eigen bedrijf dat verantwoordelijk was voor de accreditatie van buitenlandse medici. Dat was heel leuk en liep goed, maar ergens in mijn achterhoofd zat wel het idee: ‘Later, als ik groot ben, word ik cabaretier.’”
„In coronatijd wist ik: als ik het nu niet doe, gebeurt het nooit meer en krijg ik er later spijt van. Toen ben ik een stand-upcursus gaan doen. Dat lukte helemaal niet. Die docent wist ook niet wat hij met me aan moest. Maar ik dacht wel: dat podium is leuk. In het begin had ik een goede klik met Djoni de Vos, zij komt toevallig ook uit Amersfoort en is inmiddels vast lid van Comedytrain. We wilden graag het podium op, dus zijn we zelf avonden gaan organiseren. Theatertjes bellen, vrienden uitnodigen. Soms voor dertig man. Soms werkte het totaal niet. Dan zat iedereen je aan te kijken van: waar gaat dit over? Maar dat is het ook: spelen, spelen, spelen. Op je bek gaan en weer doorgaan. Volgens mij is dat de enige manier. Je leert het niet achter een bureau.”
Maaike Dirkje Hop
„Ik ben iemand die snel kan afhaken als iets me niet ligt. Maar met cabaret heb ik dat niet. Hier wil ik beter in worden, dus ga ik door. Het eerste optreden na de coronamaatregelen was voor mij een openbaring. Dat was in Tivoli in Utrecht. Daar trad ik op voor 350 man, op een groot podium. Er was geen afstand meer. Ik had eigenlijk helemaal geen tekst voor twaalf minuten, dus ik deed er een liedje bij. Toen ik daar van het podium stapte, dacht ik alleen maar: dit is te gek. Ik genoot echt en voelde me een soort Jennifer Lopez. Terwijl anderen die avond juist dachten: dit is veel te groot. Maar ik dacht: ja, dit wil ik.”
„Daarna ben ik festivals gaan doen. En weer spelen. En weer falen. Dingen bijschaven. Het is echt keihard werken. Dat zie je niet als je in de zaal zit. In het comedycircuit zeggen ze: je kunt nooit te laat meedoen aan een groot festival, maar wel te vroeg. Mensen doen er vaak tien jaar over. Ik heb het sneller gedaan, maar ik ben ook ouder. Dus ik had meer haast.”
Toen ik als kind Theo en Thea zag, dacht ik: dit is voor mij gemaakt, dat was echt een soort openbaring.
„Cameretten winnen opent deuren. Er dienen zich allerlei managements aan en je komt in theaters. Maar het is geen garantie: mensen moeten wel kaartjes kopen. Je moet het elke avond opnieuw waarmaken. Ik ben heel blij dat ik beide prijzen heb gewonnen. Vooral de publieksprijs, want daar doe je het voor. Maar de juryprijs is belangrijk voor hoe de buitenwereld naar je kijkt. Tegelijkertijd denk ik ook: kan ik het waarmaken? Over een paar jaar moet er een avondvullende show staan, dus je moet hard blijven werken. Het stopt niet na zo’n prijs.”
„Ik heb tijdens mijn huidige toer een vast programma, maar daarbinnen kan ik schuiven. Soms denk ik van tevoren: dit ga ik doen. En dan doe ik het toch niet, omdat het publiek iets anders vraagt. Veel dingen ontstaan gewoon op het podium. Dat vind ik het leukste: dat het leeft, dat het niet vaststaat.”
„Ik schrijf makkelijk, maar ben ook chaotisch. Ik heb honderd documenten door elkaar, dus ik moet mezelf dwingen om structuur aan te brengen. Ik vraag ook wel feedback aan anderen, maar uiteindelijk bepaal ik zelf wat ik doe. Ik ben best eigenwijs daarin. Ik werk nu toe naar een avondvullende voorstelling. Dat is echt anders dan een half uur. Je moet het publiek anderhalf uur vasthouden, dus dat vraagt meer opbouw en structuur. Als het langer dan drie kwartier wordt, moet je echt iets doen om mensen erbij te houden: afwisseling, energie. Volgend seizoen begin ik met try-outs en in 2027/2028 ga ik in première. En dan kom ik zeker ook spelen in De Flint.”
OUDE VRIENDINNEN
„Mijn ouders en broers wonen nog in Amersfoort, zelf ben ik verhuisd naar Amsterdam. Dus als ik hier speel, komen er ineens oude vriendinnen kijken. Dat maakt het extra leuk. Dat is toch anders dan ergens ver weg. Ik heb hier mijn jeugd doorgebracht. Dat maakt het bijzonder om hier weer op het podium te staan. Je speelt niet alleen voor publiek, maar ook een beetje voor je eigen verleden. Ik vind Amersfoort gewoon een leuke stad en kom hier nog regelmatig. Het voelt nog steeds een beetje als thuis.”
