Amersfoortse kinderarts schrijft spannend en aangrijpend jeugdboek

Kinderarts Michaël Boele van Hensbroek schreef een prachtig tweede jeugdboek. Zijn eerste ‘De witte ruimte’ ging over de dood, een wat onverwacht onderwerp voor een kinderboek. Ook in zijn tweede boek schuwt hij dit onderwerp niet, maar het verhaal draait vooral om vriendschap. Hoofdpersoon is de vijftienjarige Manouk, die in haar vrije tijd met veel plezier in het lab van haar moeder werkt. Naar school gaat ze met tegenzin, totdat Noa bij haar in de klas komt. Tussen de meiden groeit een hechte vriendschap. Als Manouk dramatisch nieuws krijgt, wil ze er alles aan doen om het noodlot af te wenden. 

Hoe hij op zijn verhalen komt, weet de kinderarts eigenlijk niet. Hij vermoedt dat zijn fantasie gevoed werd, toen hij als jongste van negen kinderen opgroeide in een gezin waar kinderboeken en verhalen een belangrijke rol speelden. Zelf was hij niet zo’n grote lezer, maar zijn moeder las veel voor. Ook zijn eigen drie kinderen zijn veel voorgelezen en mochten onderwerpen en hoofdpersonen aandragen, waar hun vader dan een verhaal omheen verzon. Eén van die verhalen vormde de basis voor zijn eerste kinderboek. 

De vraag hoe het schrijfproces van zijn boeken verloopt, vindt Boele van Hensbroek moeilijk te beantwoorden. Bij het schrijven van ‘De witte ruimte’ werd hij geïnspireerd door de input van zijn kinderen. Tijdens het schrijven van ‘Noanouk’ waren zijn inmiddels volwassen kinderen het huis al uit. Wel hebben zij versies van het verhaal gelezen en becommentarieerd en heeft hij ook veel gehad aan schrijfcoach Mireille Geus en zijn vrouw Anneleen, die met hun inbreng het verhaal mooier en beter maakten. 

Hij is trots op het feit dat het boek nu in de boekhandel ligt, maar vooral blij dat het verhaal zijn weg vindt naar de lezers (12+). Hij hoopt dat die net zo gehecht aan Manouk en de andere hoofdpersonen raken als hijzelf. Glimlachend bekent de kinderarts, dat hij nog steeds elke keer tot tranen toe geroerd wordt bij het herlezen van bepaalde hoofdstukken. Ja, hij laat het allemaal zelf gebeuren, maar een verhaal lijkt zich soms ook aan te dienen, alsof de hoofdpersonen hun eigen leven leiden en niet door hem gecreëerd worden. 

Een deel van de opbrengst van ‘Noanouk’ zal worden geschonken aan Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis. Hoewel dit niet als afscheidscadeau bedoeld was, verscheen het boek vlak voordat Michaël Boele van Hensbroek als kinderarts bij dit Amsterdamse ziekenhuis stopte. Op de vraag of hij de plannen van zijn hoofdpersoon in zijn nieuwe functie als voorzitter van de Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek zou hebben goedgekeurd, antwoordt hij lachend dat hij vreest van niet. Het zou hem echter niet verbazen als de science in zijn boek misschien sneller dan gedacht geen fiction meer zal zijn.