Column Joop de Keijzer: ‘Als alles meezit mag ik vrijdag naar huis’

9 juni 2026 om 14:39 Column Columns Joop de Keijzer

Eind is in zicht!

Zit tijdens de lunch weer te gniffelen als mijn tafelgenoten hun verpakte vleeswaren weer eens niet open kunnen krijgen en hulpmiddelen als mes, vork en tanden gebruiken om de inhoud op hun boterham te krijgen. Ook het botercupje met dat lipje zou eenvoudig open moeten kunnen maar ook dat is een zenuwslopend ritueel. Zelf heb ik vleeswaren van thuis meegenomen, smul van een broodje rosbief en oude kaas en Bep van de keukenbrigade brengt een glas warme melk. 

Had de dag ervoor een echo laten maken in het Meander want mijn rechterbeen blijft maar dik en wordt ondanks bloedverdunners maar niet dunner. Verpleegkundige Miranda gaat met apparaat van de lies naar de knie, de kuit en weer terug. Drukt stevig op de huid en gaat in overleg met de radioloog. Moet weer naar het Meander voor scan daarna naar oncoloog Carlijn voor de uitslag. Sharon plakt nieuwe fentanylpleister dit keer een wat lagere dosering.

Kreeg visite van onze vriendinnen Nilia en Martine maar ook kleinzoon Quincy kwam langs om trots zijn medaille te laten zien van de marathon in Amersfoort.

Maar toen moest het ultieme opkikkertje nog komen! Mijn familie deed al dagenlang geheimzinnig en ik moest vrijdagmiddag wel binnenblijven want er kwam een speciale gast om effe te kijken hoe het met mij ging. Rustig zitten mijn echtgenote en ik aan de groene thee als kleindochter Alyssa er even tussenuit piept om iemand bij de ingang op te halen. Als de toegangsdeur van het terras openzwaait loopt met een glimlach van oor tot oor burgemeester Lucas Bolsius naar ons tafeltje! Dat werd weer een trillend onderlipmomentje maar al snel had ik mijn emoties onder controle, hebben we heerlijk relaxed zitten praten onder het genot van nog een kopje groene thee.

Ons ziek zijn werd benoemd, hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn, de stapjes naar genezing, zijn gang naar Lourdes met het hele gezin. Na dit fijne gesprek wat bijna een uur heeft geduurd, besloten we om te eindigen met een duetje en dat werd Droomland! Het hele terras ging uit zijn dak en zelfs twee in slaap gevallen cliënten kwamen overeind uit hun rolstoel.

Dan weer de dagelijkse zaken oppakken. Met Nienke traplopen, zonder de balk aan te raken lopen en met ballon over en weer tikken om te kijken hoe mijn evenwicht werkt. Incontinentieluiers en schone handdoeken worden overal aangevuld, links en rechts gaan belletjes in kamers om hulp. Plotseling klinkt er luid jodelahietieeee! door de gang en komt de altijd lachende Amal met haar cliënt Gerrie langs die altijd uitbundig jodelend in haar rolstoel zit.

Lieve lezers, als alles meezit mag jullie stukkiesschrijver, straks tosti hamkaas, vrijdag naar huis waar de trap is aangepast, het toilet is verhoogd, de drempels verlaagd en een koud speciaal biertje al maanden op me ligt te wachten! 

Joop de Keijzer

Meer columns van Joop de Keijzer vind je hier.