COLUMN

21 mei 2024 om 08:24

Mooie eenvoud

Met het ‘potje met vet’ en het eindeloos herhaalde ‘we zijn er bijna’ hebben duizenden kinderen de afgelopen week de avondvierdaagse gelopen. Aanstekelijk feest door de straten en lanen van Amersfoort, dat mij weer bepaalt bij hoe mooi eenvoud kan zijn. Gewoon samenlopen, de vlag uitsteken, aanmoedigen langs de weg. Kinderen die hun beste beentje voor zetten. Herinnering aan je eigen stappen op die vierdaagse ooit. Het lijkt wel alsof de straten ‘Vrede, vrede’ zingen, in deze tijd waarin de oorlogen ons dagelijks nieuws bepalen. Hier blaast nu de fanfare die donkere wolken weg. En nu maar hopen dat de kinderen de laatste avond niet helemaal bedolven worden onder het snoep.

Ook op Koningsdag werd ik zo bepaald bij mooie eenvoud. Op een pleintje was een kleine kleedjesmarkt opgetuigd. Een opblaaskasteel met glijbaan moest er enig cachet aan geven.

Mijn oog valt op een binkie van vier dat zelfstandig op een apparaatje appels staat te schillen. Met wat kaneel bestrooid, een traktatie, hij had er al tientallen verkocht à vijftig cent. Rondlopend ontmoet ik een buurtbewoner met wortels in Syrië – zijn kinderen zitten ook met een kleedje. In het praatje dat we maken stelt hij mij de vraag: ‘Waarom?’ Hij wijst met grote verbazing naar het gebeuren om ons heen. ‘Waarom doen jullie dit?’ Het antwoord blijf ik hem schuldig.

Zijn herhaalde ‘waarom’ blijft daarna in mij rondzingen. Al die drommen mensen in de stad. Je kunt over de hoofden lopen. ‘Waarom?’ Waarom komen ze naar zoiets eenvoudigs als een kleedjesmarkt? Luisteren naar een koortje, een boek of spelletje scoren? Een veel te dure suikerspin? Wat is dat voor een kneuterige gezelligheid die duizenden op de been brengt? Wat brengt al die mensen in beweging? De ontmoeting met bekenden, mensen die je jarenlang niet hebt gezien en je nu weer tegen het lijf loopt? Het is bijzonder, zeker als je het zet naast veel andere grote evenementen. Optredens van grote artiesten, festivals; tonnen aan investeringen en hoge toegangsprijzen, de immense schermen, de lichtshows, rookmachines en ander showgeweld moeten het mooi maken. De mooie eenvoud is daar wat mij betreft ver te zoeken.

In dat eenvoudige van de avondvierdaagse, Koningsdag en een straatfeestje zie ik een verwijzing naar hoe het technisch commerciële geweld – waar velen in meelopen – niet het enige is. Dat het verlangen naar eenvoud, naar gewoon ongestuurd, ongedwongen samenkomen een talent van mensen is. En dat dát – ook als we ons te vaak en te lang blindstaren op onze schermpjes – nog niet dood is. Kostbaar talent. Mooie eenvoud, menselijke maat. Gewoon vaker doen.

Paul van der Harst