Geen contact meer: ‘Door mijn boek droomde ik vaker over mijn dochter en werd ik verdrietig wakker’

9 augustus 2022 om 10:11 Kunst

AMERSFOORT Voormalig journalist en vlogster voor onder meer De Stad Amersfoort Vera van Brakel maakt haar schrijversdebuut met het autobiografische ‘Uit contact; de pijnlijke scheiding tussen een moeder en haar dochter’. Met haar vlogs wil ze graag een beetje positiviteit brengen en daarom zijn die veelal luchtig van toon. In haar boek behandelt ze echter een emotioneel veel zwaarder onderwerp, waar ook nog een taboe-sfeer omheen hangt.

Van de redactie

‘Uit Contact’ is een persoonlijk, eerlijk en aangrijpend relaas van het verdriet van een moeder van wie haar dochter geen contact meer wil, leert de omslag ons. ‘Een geschiedenis van schaamte, pijn en misverstanden. Het is een aanzet tot het doorbreken van een taboe en geeft een stem aan ouders en grootouders die de scheiding met een kind overkomt. Van Brakel zoekt niet naar rechtvaardiging van het gedrag van moeder of dochter, maar doet een poging een vaak nog verzwegen probleem en dilemma zichtbaar en bespreekbaar te maken.’

Wanneer besloot je om voor deze eerste keer een boek te gaan schrijven, wat waren je beweegredenen?
,,In eerste instantie ben ik voor mezelf dingen op gaan schrijven. Ik schrijf graag, schrijven helpt me om mijn gedachten te ordenen. Ik uit me schrijvend makkelijk. Het geeft me ook inzichten. Nadat ik, op mijn dochters verjaardag, een stukje over mijn verdriet op Facebook had geschreven, werd ik overstelpt met reacties. Ook privé. Allemaal schrijnende verhalen van mensen die in eenzelfde soort situatie zitten.”

Ik ontdekte ook dat er weinig geschreven is over ouders die door hun volwassen kind worden verlaten. Zeker niet door een ouder zelf

,,Ik ontdekte ook dat er weinig geschreven is over ouders die door hun volwassen kind worden verlaten. Zeker niet door een ouder zelf. Soms wel vanuit de therapeutische hoek. De psycholoog René Diekstra bijvoorbeeld heeft er wel iets over geschreven. Ik merkte ook dat er veel schaamte is, ik herken dat. Mensen denken al gauw: ‘Dan zal er wel heel wat gebeurd zijn’. Soms is dat zo, maar vaak ook niet. Gaandeweg besloot ik dat ík dat verhaal van de ouder dan maar moet vertellen. Om ouders een stem te geven. Overigens is het ook herkenbaar in allerlei andere situaties van verlating. Tussen broers en zussen bijvoorbeeld.”

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Ik hoop dat de lezers beter gaan begrijpen hoe een verwijdering erin kan sluipen. Dat er ondanks alle liefde en aandacht die je aan een kind geeft, het kind iets anders kan ervaren’. - Afbeelding: Edicola Uitgeverij

Je hebt in het verleden ook veel geschreven en mensen geïnterviewd als journalist; kun je iets zeggen over het proces, was het schrijven en ordenen voor een boek veel moeilijker?
,,Ja, dat is me niet meegevallen. Drie jaar geleden schreef mijn echtgenoot (Govert van Brakel) zíjn eerste boek. Ik heb de worsteling dus wel van dichtbij meegemaakt.
Ook voor mij was het regelmatig een gevecht. Met de inhoud, maar ook met de bijkomende emoties. In feite was en ben ik in rouw om een kind en een kleinkind die uit mijn leven verdwenen zijn.”

,,Ik beschrijf ook hoe een breuk ontstaan kan, ik geef met de beschrijving van omstandigheden en decor context aan de gebeurtenissen. Ik hoop dat de lezers daardoor beter gaan begrijpen hoe een verwijdering erin kan sluipen. Dat er ondanks alle liefde en aandacht die je aan een kind geeft, het kind iets anders kan ervaren.”

,,Ik had het boek eerst ook in een andere persoonsvorm geschreven. Later heb ik het herschreven van de eerste persoon naar de derde persoon. Niet ik maar zij. Dat was ‘a hell of a job’, want ook alle werkwoordsvormen moeten dan worden veranderd. Maar ik ben blij dat ik het zo gedaan heb. De uitgever, Edicola in Deventer, vond het ook beter en die heeft altijd gelijk, haha. Later heb ik ook alle personen een gefingeerde naam gegeven.”

Ik besefte dat vreemde ogen mijn persoonlijke verhaal zouden gaan lezen. Iedereen zal er een eigen interpretatie op loslaten, er een mening over hebben, dat is eng

Kreeg je hulp?
,,Mijn man was mijn eerste lezer. Hij is altijd journalist geweest, heeft een goed taalgevoel. Soms zei hij: ‘Als je het anders opschrijft, is het duidelijker’. Hoewel hij natuurlijk betrokken is bij het onderwerp, kon hij met iets meer afstand ernaar kijken. Bij mij zat de emotie soms in de weg.”

,,Daarnaast heb ik heel veel gehad aan onze vriend, journalist Willem Meiners, hij woont en werkt in Amerika. Vóór zijn emigratie was hij dagbladjournalist en hoofdredacteur van de Gooi- en Eemlander. Hij is auteur en was zelf ook uitgever. We hebben veel contact gehad via gesproken Whatsappberichten. Hij heeft me ontzettend gestimuleerd en was mijn tweede lezer.”

Wat waren valkuilen?
,,Ik wil niemand beschadigen en toch een zo eerlijk mogelijk verhaal vertellen. Het was zoeken naar wat kan ik wel en wat kan ik niet opschrijven. Dat was soms balanceren. Schrappen, toch weer opschrijven, nog eens lezen, afwegen. Zorgvuldig zijn.”

Het is een autobiografisch verhaal; hoe zwaar was het om dit op te schrijven en hiermee de publiciteit te zoeken?
,,Zodra ik het besluit genomen had dat ik het wilde publiceren, werd het zwaarder. Ik besefte dat vreemde ogen mijn persoonlijke verhaal zouden gaan lezen. Iedereen zal er een eigen interpretatie op loslaten, er een mening over hebben, dat is eng.
Ik heb de consequenties goed doorgesproken met Govert, mijn man. Daarnaast heb ik aan mijn zonen en hun partners gevraagd hoe ze erin staan. Het is goed om te weten dat zij achter me staan. Ik realiseer me dat ik mezelf kwetsbaar opstel. Maar ik heb in het verleden ervaren dat jezelf kwetsbaar opstellen ook veel moois op kan leveren.”

Ik droomde weer meer over mijn dochter en kleindochter. Soms zag ik ze zó helder in mijn dromen dat ik ‘s morgens verdrietig wakker werd

,,En natuurlijk was het proces soms heftig. Ik had de neiging ‘s avonds te lang door te gaan met schrijven. Daardoor droomde ik weer meer over mijn dochter en kleindochter. Soms zag ik ze zo helder in mijn dromen dat ik ‘s morgens verdrietig wakker werd. Dan had ik echt even tijd nodig om bij te komen.”

Is je dochter op de hoogte van dit boek? Nee.

Hierover is dus ook geen contact geweest?
,,Er is geen enkel contact. Via-via heb ik gehoord dat ze verhuisd is en niet meer in Amersfoort woont. Ik weet niet waar ze tegenwoordig wel woont.”

Hoop je dat het boek impact heeft? Welke impact en op wie vooral?
,,Ja, ik hoop dat mensen die in eenzelfde situatie zitten er iets aan hebben. Niet dat mijn boek vol staat met adviezen. Maar ik denk dat alleen de herkenning al kan helpen. Daarnaast hoop ik dat het onderwerp door de publiciteit die het mogelijk krijgt, meer bespreekbaar wordt. Er rust nu een taboe op.
Ik ben bij de psycholoog René Diekstra op bezoek geweest om over mijn boek te praten. Hij onderschrijft het belang. Misschien dat ons gesprek nog een vervolg krijgt.”

,,Omdat ik ook decor en achtergrond schets van de gebeurtenissen, hoop ik dat mijn boek ook leesbaar is voor mensen die wat minder hebben met het onderwerp.”

Het boek komt half september uit, maar is nu al te bestellen via deze link. Iedereen die het voor 1 oktober bestelt, betaalt geen verzendkosten. (Wel even het woord ‘contact’ invullen op de plek van de promotiecode).