COLUMN

11 april 2022 om 09:22

Pasen

In de stad kom ik steeds vaker Oekraïners tegen. Als je deze mensen ontmoet en hun verhalen hoort, is de oorlog opeens echt dichtbij. Een paar weken geleden zag hun leven er hetzelfde uit als ons leven. Maar toen kwamen de bommen en ze moesten vluchten. Het is slechts toeval en geluk dat ik niet in hun schoenen sta en nu in Kyiv loop, radeloos en vastberaden, me behelpend met een taal die ik niet spreek en vol zorgen over mijn oude moeder die ik moest achterlaten in Nederland. Het enige voordeel: de publieke opinie is deze mensen goedgezind; dat konden veel anderen die vanwege oorlogsgeweld hun vaderland verlieten niet zeggen. Het is ze gegund.

Tegelijkertijd ben ik als dominee druk met de voorbereiding van Pasen. We overleggen over muziek, bloemen, kunst, koffie en paasbrood. Het voelt raar. Kun je eigenlijk wel Pasen vieren als de wereld in brand staat? Ja. Toch. Want Pasen is geen sprookjesverhaal waarin uiteindelijk alles goed komt en iedereen nog lang en gelukkig leeft. Ook als Christus is opgestaan uit de dood is Hij voor Thomas en de andere leerlingen herkenbaar aan de wonden van de kruisiging in zijn handen en voeten. Die wonden zijn niet weg op paasmorgen. Christus blijft getekend door wat er gebeurd is. Ik vind dat ontroerend en troostend. 'Geen enkele andere God heeft wonden', zegt Etty Hillesum. Dat klopt. Goden zijn meestal onsterfelijk en onkwetsbaar en almachtig. Hen overkomt niets. Maar Christus is letterlijk een 'wounded healer', zeg maar: een ervaringsdeskundige. Hij is een van ons. Hij is door de hel gegaan. Sommigen van ons ook. Daarom vieren we Pasen, juist in tijden van zorgen, oorlog, onrecht en verwoesting. Als het lijkt of er geen toekomst mogelijk is, of alle barsten mensen laten breken, dan vertelt Pasen van de lente: hoe uit de doodse winterkou nieuwe bloemen tevoorschijn komen. Dan vertelt Pasen van de bevrijding van mensen uit de onderdrukking, omdat God het wil. Juist voor wie ver van huis is, vertelt Pasen het verhaal van Jezus' liefde die niet losliet.

Rituelen – en feesten zijn rituelen – helpen om alles wat er in je leven gebeurt onder ogen te zien en een plek te geven: schaduw en licht, dood en leven, verraad en liefde, wanhoop en nieuwe moed. Als ik in Kyiv zou lopen, vol vragen en zorgen over de toekomst, dan zou ik zielsblij zijn als ik mocht aansluiten bij mensen die Pasen vieren. Ook al gaat het daar in de kerk anders dan ik thuis gewend ben. Daarom ga ik snel verder met de paasvoorbereiding. We gaan het vieren, met keientrekkers en Oekraïners, met iedereen die bidt dat het goede overwint en met ieder die hoopt op een nieuw begin. Wees welkom!

Diederiek van Loo
stadsdominee Amersfoort