Barry Wensink

Het is met name de onzekerheid die knaagt aan Edwin en JingYa Veldhuizen. ,,Je weet niet waar je aan toe bent. Bij ieder kuchje maak je je zorgen. Mijn vrouw en ik hadden maandag last van onze keel en kregen diarree. We hebben contact gezocht met de huisarts en met de GGD. Alleen als er sprake is van hoge koorts en longproblemen wordt er een test gedaan. Van de eerste 138 gevallen in China had 11% in de eerste dagen diarree en volgens een persconferentie van het WHO eerder deze week heeft zo'n 80 procent nauwelijks symptomen. Er zijn echter vele gevallen bekend van verspreiders die zelf niet ernstig ziek waren. Je zou verwachten dat ze iedereen met milde symptomen die uit China komt gaan testen."

STUDEERDE Even terug in de tijd. Edwin Veldhuizen studeerde mediatechnologie aan de Hogeschool Utrecht. In augustus 2011 ging hij, als onderdeel van een minor projectmanagement, voor drie maanden naar China. Daarop volgde een stage en in die periode kwam hij in contact met JingYa. Veldhuizen ging zelfs in Beijing wonen, maar keerde naar een paar jaar terug naar Nederland. Hij trouwde in 2015 met zijn grote liefde en het echtpaar ging in Nederland wonen. Veldhuizen: ,,Mijn hart ligt nog steeds in Lunteren en ik heb er nog steeds verschillende contacten." Sinds een kleine twee jaar is Amsterdam hun woonplaats en een jaar geleden werd zoontje Owen geboren. 

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Een collega appte nog voor de gein dat we het virus maar niet mee moesten nemenOp 17 januari vertrok de familie naar China om daar, met (schoon)familie, het Chinese Nieuwjaar te vieren. ,,Ik had bewust doorgewerkt rondom de kerst om drie weken weg te kunnen", legt Veldhuizen uit. Als medewerker van het bedrijf Digital Enterprises is hij eindverantwoordelijke voor alle techniek binnen Voetbal International. Juist op de dag van vertrek (,,we waren al drie jaar niet meer in China geweest") kwamen de eerste berichten over het virus. ,,Dat was duizend kilometer verderop en we kregen te horen dat we ons geen zorgen moesten maken. Een collega appte nog voor de gein dat we het virus maar niet mee moesten nemen." De berichten werden echter steeds erger en het dodental bleef stijgen. ,,Vanuit de overheid in China kwam toen het bericht om zoveel mogelijk binnen te blijven. Dan schrik je wel even. Veel restaurants en kleine winkeltjes gingen dicht. Supermarkten moesten gelukkig verplicht open blijven."

(Tekst gaat verder onder de foto: ,,Onderweg naar China was er nog niets aan de hand.")

Vanaf dat moment werden volop mondkapjes gedragen, werd bij de supermarkt van iedere bezoeker de temperatuur gemeten en werd het gebruik van desinfecterende handspray verplicht. ,,Gelukkig hadden wij zelf een voorraad mondkapjes beschikbaar. In winkels raakten ze namelijk uitverkocht. Het gemeentehuis van Hanzhong heeft ook iemand in dienst die voor de buitenlanders zorgt en dat soort zaken regelt."

Het vieren van de Chinese Nieuwjaarsavond ging weliswaar 'gewoon' door, maar er ging een streep door het plan om gedurende twee weken (schoon)familie in verschillende plaatsen te bezoeken. Veldhuizen en zijn familie verbleven in de stad Hanzhong  en daar hebben 21 mensen het coronavirus opgelopen. ,,In een stad met vijf miljoen inwoners valt dat op zich nog wel mee", relativeert de inwoner van Amsterdam. Via een zogenaamde WeChat-groep (,,de Chinese variant van diverse social media") werd contact onderhouden met enkele tientallen buitenlanders die in dezelfde stad verbleven.

Boodschappen bestelden we online en de bezorger zette het op de deurmatOndanks alle problemen vertrok het gezin op de geplande datum van 6 februari uit China. ,,De Nederlandse media gaven het gevoel dat er nauwelijks meer vluchten waren, maar dat klopt niet. Taxi's en bussen reden niet, maar treinen en vliegtuigen gingen gewoon door. Vluchten van bijvoorbeeld Lufthansa en KLM werden overgeboekt naar Chinese partners." Ook aan boord naar Nederland was het dragen van een mondkapje verplicht. Via tussenlandingen in Chengdu, Beijing en Frankfurt kwam het gezin aan in Amsterdam. Edwin Veldhuizen vond het opvallend dat er in de twee laatstgenoemde steden nauwelijks controle was met betrekking tot het coronavirus. ,,Dat baart me wel zorgen. We waren gewend dat overal onze temperatuur werd gemeten, maar hier werd nergens op gelet."

Het gezin kwam meer dan een week hun huis in Amsterdam niet meer uit. ,,Boodschappen bestelden we online en de bezorger zette het op de deurmat. Dat werkte prima. Het was raar dat we zelf maar een inschatting moesten maken hoe het met ons ging. Iedereen zegt wel dat men in China niet snel heeft ingegrepen toen de uitbraak begon, maar in Nederland is het niet veel anders. Hier wachten ze tot je een ziekenhuisgeval bent. Gelukkig kan Owen hier door het raam naar buiten kijken en de auto's voorbij zien rijden. Dat vindt hij prachtig. In China begon hij zich zo langzamerhand te vervelen."

Edwin werkte vanuit huis en kreeg alle medewerking van zijn werkgever. JingYa werkt bij een Chinees restaurant in Amsterdam en zij heeft, net als enkele Chinese collega's, vrij gekregen. Ondertussen bekijkt Edwin regelmatig alle cijfers met betrekking tot het virus. Dit doet hij voor zichzelf en zijn gezin, maar ook om de omstandigheden voor de schoonfamilie in China goed in de gaten te houden. ,,Het is bijzonder om dit allemaal mee te maken, maar eigenlijk is het nog te vroeg om conclusies te trekken. Je weet niet wat er nog kan gebeuren."

De Stad Amersfoort start binnenkort met De Stad Amersfoort Premium, een online platform waar unieke verhalen voor abonnees worden aangeboden, naast ons dagelijkse nieuws. De komende weken publiceren we dergelijke extra verhalen gratis op onze vernieuwde website als 'voorproefje'.