Onwerkelijk is het wel, moet de zestiger eerlijk bekennen. Hij is deze doordeweekse dag bezig met het opruimen van zijn eigen lokaal en de docent komt er veel mooie herinneringen tegen. Veertig jaar, het is een lange tijd geweest en nu is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Alhoewel; afscheid? ,,Nee, dit is geen afscheid. Ik blijf mijn leerlingen volgen.”

ANDERS DAN ANDEREN Want als Cijfer ergens om bekend staat, is het wel dat hij dag en nacht voor zijn leerlingen klaarstaat. Op 15-jarige leeftijd werd de inwoner van Amersfoort basketbalcoach en op zijn 24ste begon hij met werken op de Dierenriem. ,,Toen heette de school nog de Jan Ligthart. Het was mijn eerste sollicitatie en ik werd direct aangenomen. Ik had geen idee waar ik terecht kwam, maar was allang blij dat ik een baan had. Die lagen namelijk niet voor het oprapen.”

Ik had geen idee waar ik terecht kwam, maar was allang blij dat ik een baan had

De school had in die tijd al een ‘naampje’. Het was een multiculturele school en er kwamen diverse culturen samen. Juist dat zorgde ervoor dat Cijfer goed kon aarden en hij gaf les in diverse vakken. Van economie tot aan strafrecht, van aardrijkskunde tot multimedia. ,,Maar zeg je dat ik Duits moet geven, dan doe ik dat ook. Alleen; wel op mijn manier. Ik ontwikkel mijn eigen lessen en ben anders dan anderen. Ja, dat klinkt eigenwijs en dat ben ik eigenlijk ook wel.”

Tot op de dag van vandaag lopen (oud)leerlingen met Cijfer weg. Dat komt vooral door zijn persoonlijke aanpak. ,,Regelmatig komen kinderen op het Trivium College omdat ze van een andere school zijn afgestuurd. Tja, noem het een rugzakje? Maar goed, ook dat zijn mensen en die behandel je respectvol. Ik ga dus altijd de dialoog aan. Vertrouwen geven is zó belangrijk.”

GIGANTISCH NETWERK Hij heeft diverse pubers in de klas gehad die op een kruispunt stonden; het verkeerde pad op of niet. Hierbij hielp Cijfer de kinderen met de juiste keuze en sprak hij zijn netwerk aan. ,,Ik heb leerlingen in de klas gehad waarvan ik hun oom of ouders les heb gegeven. Daardoor is mijn netwerk gigantisch. Als ik door had dat iemand de verkeerde kant op ging, bezocht ik hem of haar thuis. Ja, in mijn eigen tijd. Dan ging ik in gesprek met de persoon en zijn of haar ouders. Ik speelde open kaart en ondanks dat de boodschap niet altijd leuk was, bleef ik wel eerlijk en had ik geen dubbele agenda. De dag daarna, op school, zocht ik de leerling altijd even op, knikte we naar elkaar en gingen verder.”

Als ik door had dat iemand de verkeerde kant op ging, bezocht ik hem of haar thuis. Ja, in mijn eigen tijd

Deze aanpak zorgde wel eens voor vragende blikken van zijn collega’s, maar Cijfer bleef deze handelswijze houden. Zijn leerlingen waren als zijn kinderen en die mochten niet ontsporen. ,,Ik heb schijt aan het slagingspercentage”, zegt de inwoner van Amersfoort lachend, maar wel met een serieuze ondertoon. ,,Ik wil dat mijn leerlingen als mens goed terecht komen. Daarbij helpt een papiertje, dat klopt, maar de juiste keuzes maken, respect voor anderen hebben en jezelf als mens ontwikkelen; daar gaat het in het leven echt om.”

BESTE LEERSCHOOL Doordat Cijfer veel connecties heeft bij instanties, bedrijven en ondernemers, had hij veel ingangen. Stages regelen voor zijn leerlingen was dan ook nooit een probleem. ,,Riskant?”, herhaalt hij de vraag. ,,Nee, waarom? Natuurlijk zijn het bekenden van mij, maar ik geef de leerlingen vertrouwen en zeg hen dat als zij het verpesten, ze ook mij voor schut zetten. Op die manier geef je hen veel verantwoordelijkheid en als ze dat voelen, kunnen ze groeien. Natuurlijk zijn er in al die jaren wel eens een paar leerlingen op hun muil gegaan, maar ze stonden ook weer op. Nou, een betere leerschool is toch niet?”

Terwijl zijn collega’s het lokaal van Cijfer aan het leegruimen zijn, zit hijzelf op de praatstoel. Flink wat anekdotes kan hij uit zijn onderwijscarrière van veertig jaar vertellen en de één nog bijzonderder dan de andere. ,,Noem mij alsjeblieft geen leraar. Ik heb mij al die jaren meer als opvoeder gezien. Ik ging ook regelmatig bij wedstrijden kijken van de personen die ik les gaf. Of bij diploma-uitreikingen van oud-leerlingen; daar was ik ook zoveel als mogelijk bij. Of ik soms teveel in hun privéleven kwam? Dat weet ik niet. Anderen vinden misschien van wel, maar ik vond en vind dat soort dingen belangrijk en heb er veel profijt van gehad.”

TEGEN DE VLAKTE Dat het gewaardeerd werd, merkt Cijfer nog dagelijks. Doordat hijzelf ook woonachtig is in Amersfoort, komt hij ook in privé-tijd veel leerlingen tegen. ,,Maar ook personen die ik vroeger heb lesgegeven. Mijn vrouw wil niet eens samen met mij in de stad winkelen, omdat ik dan toch alleen maar met bekenden aan het kletsen ben. Dan zie ik een oud-leerling lopen met zijn kind aan de hand. Ja, dan ben ik dan oprecht trots op.”

Mijn vrouw wil niet met mij in de stad winkelen, omdat ik dan toch alleen maar met bekenden aan het kletsen ben

Nu het pensioen voor de deur staat, is ook het moment aangebroken om definitief de deur van de school waar hij 40 jaar actief was achter zich dicht te trekken. Zijn vrije tijd gaat straks op aan zijn bedrijfje dat zich specialiseert in fotografie. Stilzitten gaat niet gebeuren. Mogelijk neemt hij zelfs weer een basketbalteam bij de hand. ,,We gaan wel zien wat de toekomst brengt. Wat ik wel echt jammer vind, is dat dit pand op de Dierenriem tegen de vlakte gaat. Gelukkig wordt er wel weer iets nieuws gebouwd, maar toch… dit gebouw heeft iets. Het is een omgeving waarin mensen zich veilig hebben gevoeld en waarin ik met enorm veel plezier heb gewerkt. Hopelijk blijft die heerlijke sfeer bewaard en voelt men die ook in het nieuwe pand. Ja… ik ga het best missen… Niet alleen het lesgeven, maar vooral die gasten. Maar goed… zoals gezegd; ik neem geen afscheid. Ik blijf opvoeder. Ook als ik ze straks op straat zie, zal ik ze blijven aanspreken.”

door Jeroen van der Veer