Haar overlijden werd betreurd door talloze stadgenoten, want ze was een bekende Amersfoorter. Ze tapte al bier toen dat nog ongebruikelijk voor een vrouw, in het stoffige Amersfoort van die tijd. Ze bleef barkeepster toen ze ging trouwen en kinderen kreeg. Haar kennissenkring was immens. Haar werk was voor haar méér dan drank verkopen. Ze kon met iedereen een levendig gesprek beginnen. Ze bood iedereen een luisterend oor.

Uiteraard werd ze geportretteerd door fotograaf Rob Acket voor zijn boek 'Kafékarakters'. Een eregalerij van markante bezoekers van Kafé Van Zanten. Eén voor één poseerden ze op een barkruk.

NIET ÉÉN GLAS Bij haar uitvaart vertelden haar kinderen dat het caféleven thuis gewoon doorging. Ook daar kwamen allerlei mensen binnenvallen voor een praatje en een drankje. En meestal bleef het niet bij één glas. De ceremoniemeester zei bij de afscheidsplechtigheid op vrijdagmiddag 27 maart: ,,Gezien de vele vriendschappen en contacten, en gezien het leven dat ze leidde in de binnenstad, was deze aula veel te klein geweest. Dan had ook het Amersfoortse Boa's Smartkoor vandaag gezongen en werd er na afloop een flinke borrel gedronken.''

Maar gelukkig, zo vervolgde hij, dachten haar kinderen Hugo en Nanda al over een grote herdenkingsmiddag - zodra de corona die toelaat - in de tuin van haar huis aan de Hooglandseweg-Zuid. ,,En als die óók te klein is, dan hebben we nog de straat en de buurt. Enfin, dat komt wel goed.''

LIVE STREAM De uitvaart was merkwaardig, zoals meer bijeenkomsten in coronatijd. De aula leek vrijwel leeg te zijn; pas na even spieden bleek dat er enkele tientallen mensen waren, verspreid door de zaal. Gelukkig werd de ceremonie uitgezonden via een live stream. Dochter Nanda, woonachtig in New York, had vlák voor alweer een lockdown het vliegtuig naar Schiphol kunnen nemen.

Het einde was snel gekomen. Een paar dagen nadat ze nog de stad in was geweest - ze ging graag wat drinken in Kafé van Zanten en De Blauwe Engel - voelde ze zich niet lekker. Simpele hulpmiddeltjes sloegen niet aan, de dokter werd erbij gehaald en opeens kon ze alleen nog ziekenbezoek ontvangen vanachter dikke lagen beschermende kledij.

HENDRIKA Pas  na naar overlijden hoorde menigeen haar volledige naam: Hendrika van Ginkel-Smink. Ze werd op 23 november 1939 geboren in Amersfoort. Haar ouders hadden een groentewinkel op de Kamp. Ze werd volgens een spreker 'Amersfoorts eerste barkeepster' en misschien was ze dat ook.

Hugo vertelde dat hij geregeld frikadellen kreeg als lunch van zijn onconventionele moeder. Het huis was een 'verlengstuk' van het café. Altijd waren er wel mensen die langskwamen voor 'verhalen en drank'. De kleinkinderen kregen 'stiekem' snoepjes, ook als dat niet zou mogen van papa en mama. Haar 80ste verjaardag was een enorm feest. Maar niet zo groot als dat feest ter ere van een verbouwing. ,,Dat duurde 48 uur. Tussendoor moest er extra bier bij worden gehaald.'' Volgens dochter Nanda was haar levensmotto: ,,Wacht niet op een mooie dag, maak er zelf een.''

ZEVEN TANTES Haar echtgenote Cees overleed aan botkanker. Ze verzorgde hem trouw, twee jaar lang. Maar later sloeg ze aan het 'daten'. Daar maakte ze werk van. De nazaten kwamen er niet uit in welke volgorde de nieuwe partners de revue passeerden. Ze hield van lange reizen. Ooit kwam ze 'met zeven tantes' op bezoek bij Nanda in de Verenigde Staten.

Na haar overlijden vonden Hugo en Nanda een map in haar huis met daarop in hoofdletters: ,,DOOD.'' Er stonden haar uitvaartwensen bij, waaronder de muziekkeuze.  Tot verbazing van menigeen had ze enkele langere, klassieke koorstukken geselecteerd. En dat terwijl ze al járen lid was van het Boa's Smartkoor. Maar ze had erom gevraagd en in de aula leek dit de passende, stemmige muziek.

Tegen het eind klonk echter 'Amsterdam Huilt (waar het eens heeft gelachen)'. De klassieker van Zwarte Riek uit 1964, over de verdwenen Joodse wijk van Amsterdam. Op de tonen van 'Oh Johnny (zing 'n liedje voor mij alleen)' van Tante Leen werd de kist uit de aula gedragen.

Door Jeroen de Valk