Boek Ongemak
Boek Ongemak Coen Blacquiere

Sint-Maarten

Sport Deel je nieuws

Ik was vrolijk, tot een uur geleden. De donderdag liep op zijn einde. De snelweg stond niet eens compleet vast. Ik reed vrij soepeltjes naar huis, was zelfs op tijd om het sportjournaal nog even mee te pikken. Eenmaal thuis zowaar een parkeerplek voor de deur, wow, wat een weelde. Al was het wel wat druk in de straat, ik zag hordes mensen waar normaal gesproken geen hond te bekennen is. Apart sfeertje. ‘Even snel een Turkse pizza scoren,’ dacht ik. Ik liep naar de Turkse pizza Turk op het Hoofddorpplein. Die heeft allemaal vreselijk smerige hapjes voor twee euro. Aangezien mijn eigen kookkunsten meestal nog veel smeriger uitpakken, eet ik drie keer in de week Turkse Pizza. De overige dagen gewoon roti kip. Iets verder lopen is dat.  

Terwijl ik in mijn vrolijke stemming richting pizza Turk liep, stond er een kudde kinderen op straat. Ze waren aan het huilen. Met een lampionnetje in hun kinderhandjes. Opeens viel het kwartje. Vandaag was het elf november. Hoe kon ik zo stom zijn, die jankorgels waren niet aan het huilen, ze stonden te zingen. Iets over koeien met staarten. Hè verdorie, hoe ging ik deze bedreiging nu weer uit de weg? Eenmaal thuis met twee Turkse vrienden, liet ik krampachtig alle lampen uit. De thermostaat op de gok een slinger gegeven, het wordt inmiddels behoorlijk warm hier. De woonkamer was een No-Go Area, mijn woonkamer ligt aan de straatkant. Gordijnen hoefde ik niet dicht te doen, die zijn preventief dag en nacht gesloten. Mijn Turkse jongens maar in mijn bed aan de achterkant van het huis, op zitten peuzelen.  

Tot overmaat van ramp was mijn slaapkamer tv ook nog eens kapot. Sportjournaal dus wederom gemist, met dank aan ene Sint-Maarten. Ik kon echt geen risico lopen om de tv in de woonkamer aan te zetten. Die mormels zien meteen dat er iemand thuis is, bellen bij je aan en gaan met hun snoezelige kinderstemmetjes de meest vreselijke klanken je gang in slingeren. Aangevoerd door trotse moeder. Moeder zal het kroost een handje op weg helpen en zet een liedje in. Als moeder zingt, komt de Turkse pizza snel weer omhoog. Enorme kromme tenen. Terwijl de kiddo’s het liedje uitjammeren, kijken ze je glazig aan. Je ziet ze denken: ‘Haal eens wat lekkers, eikel...’ 

Was dit lollig, wilt u weten hoe dit afloopt? 

Nog 27 ongemakkelijke verhalen vindt u terug in “Ongemak” van allesbehalve auteur Michael Roco, verkrijgbaar overal, maar dat weet nog niemand…. 

advertentie
advertentie