Lees voor

Voorzichtig wat ondernemen

15-02-2012 10:04
0 reacties

Nu de temperatuur licht gaat stijgen, de natuur aarzelend begint te herstellen, de elfstedentochtberichten eindelijk verstommen en de dooi inzet, kruip ik heel behoedzaam uit mijn warme holletje aan de Dollardstraat. Ik moet toch aan de buitenwereld laten zien dat ik mijn winterslaap goed ben doorgekomen. Wil tevens de draad gaan oppakken om deel te nemen aan het rijke sociale leven in onze mooie stad met een inmiddels ontdooid hart. Warm ingepakt schuifel ik de bevroren vijver bij verzorgingstehuis De Puntenburg op, om te kijken naar de kleinkinderen die met vallen en opstaan leren schaatsen. De oudste slooft zich uit voor een buurmeisje en gaat hard onderuit in een bocht. Knie bezeerd waarna hij, ondersteund door oma, huilend het ijs verlaat. De andere kleinkinderen zijn minder roekeloos en blijven nog even doorploeteren op hun ijzertjes of glijden met hun bilslee nog maar een keer van de besneeuwde helling. Uw stukjesschrijver slalomde intussen langs de ontelbare hopen hondenstront door, onderwijl het kroost aanmoedigend en kleumend van de kou complimenteer met hun vorderingen op de druk bezochte ijsvlakte.
Een hondenbezitter laat zonder blikken of blozen zijn huisdier schijten op de groenstrook waar kinderen in hun enthousiasme niet uitkijken en de verse stront onder hun schoenen meenemen het ijs op. Hoofdschuddend loop ik terug naar huis en ga mij omkleden. Ben uitgenodigd om de opening bij te wonen van een foto-expositie in wereldgalerie/restaurant Dara van fotografen Marieke Hogeboom&Melody Reyneveld. Mirjam Barendregt mag de tentoonstelling openen. Het gaat goed met de oud-wethouder die ook razend druk is met Amersfoort Fotostad 2012. Ook aanwezig is wethouder Pim van den Berg die een nieuwe woordvoerder heeft. Deze Brugt Groeneveld kwam afgelopen woensdag met gefronste wenkbrauwen de kamer van zijn wethouder binnenlopen met mijn column (De Paal van Pim) van vorige week in zijn hand om te vragen wat hij hier nou mee aan moest. Toen Pim vroeg wie de schrijver was antwoordde de bezorgde Burgt; “Uh, ene Joop de Keijzer”, waarop onze stadsbestuurder schaterlachend uitlegde wie ik was en hoe om te gaan met mijn proza. U ziet dat ik de smaak al weer te pakken heb van het uitgaansleven. De amuses, opgediend door de charmante Burcu Yokus, smaakten nog steeds verrukkelijk en de blonde schoonheid Rianne hielp mij bij het verlaten van het etablissement netjes in mijn jas. Maandagavond zat ik al weer aan bij het literair diner in Leerhotel Het Klooster. ‘Het Vaticaan’ noemde stadsdichter Arjen van der Linden dit historische pand in een van zijn gedichten. ,,Wij gaan hier gastronomisch bunkeren”, grapte Guido de Wijs die het diner opende. Ik zat naast beeldend kunstenaar Theo van der Hoeven (hij krijgt een overzichtstentoonstelling in april) en wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Theo legde ook uit waar die drie vorken, drie messen, drie grote glazen, drie kleine glazen en vier schoteltjes voor dienden! Eveneens optredens van Wichard Maassen, David van den Bosch en Frank van Pamelen (hij stal de show).Kon niet achterblijven en deed met de onvolprezen tegelspreuk ‘Het kan vriezen,het kan dooien,maar als je op je bek gaat, zijn ze te laat met strooien’, ook een duit in het literaire zakje. Met dank aan Amersfoorter Jan de Jager voor het naar mij insturen van dit poëtisch meesterwerkje.

Joop de Keijzer